เสิ่นเนี่ยนเหอเดินออกจากห้องเต้นรำ หน้าผากยังมีเหงื่อเม็ดเล็กละเอียด ก่อนที่เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่แฝงความเร่งร้อนเล็กน้อยของระบบจะดังขึ้นในหัวของเธอ
[โฮสต์ ขอเตือนหน่อยนะ ระยะเวลาสถานะ "แฟนสาว" สามเดือนเหลือเวลาไม่ถึงสัปดาห์แล้ว พอเสียตำแหน่งนี้ไป ถ้าอยากตักสกุลเงินจากลู่จินอันอย่างมั่นคงอีก โอกาสจะยากขึ้นมาก]
ระบบหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วก็อดสงสัยไม่ได้ถามต่อ
[เมื่อก่อนคุณบอก "ปล่อยเบ็ดยาว ตกปลาตัวโต" ไม่ใช่เหรอ ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง ปลาตัวใหญ่ติดเหยื่อหรือยัง?]
เสิ่นเนี่ยนเหอใช้ผ้าเช็ดเหงื่อที่ลำคอพร้อมตอบกลับไปทางความคิดอย่างสงบ "เวลาใกล้ถึงแล้ว สมควร...ลงอวนได้แล้ว"
ตอนเธอกลับมาถึงหอพัก จงฉงอวินไม่อยู่ ในห้องมีแค่เฝิงอิงและจี้หย่าสองคน
พวกเธอเหมือนเช่นวันก่อน ตอนเสิ่นเนี่ยนเหอเดินเข้ามาหร่ง ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง มองเธอเป็นแค่อากาศธาตุ
เสิ่นเนี่ยนเหอก็ไม่ทุกข์ร้อน เดินไปวางของด้วยตัวเองอย่างสบายใจ
รอจนจี้หย่าลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว เสิ่นเนี่ยนเหอจึงเดินไปข้างโต๊ะหนังสือของเฝิงอิงอย่างช้า ๆ ไม่รีบร้อน
เฝิงอิงกำลังสวยตัวเองอยู่หน้ากระจกบานน้อย เห็นเงาสะท้อนเสิ่นเนี่ยนเหอเดินเข้ามา คิ้วขมวดอย่างขยะเหมือนทันท ที่พร้อมจะหยิกปากพูดจาเสียดสี แต่กลับได้ยินเสิ่นเนี่ยนเหอใช้เสียงที่ได้ยินแค่สองคนกลั้นออกมาเป็นสี่คำชัดเจนว่า
"ละอองเกสรดอกหน้าวัว"
มือที่ถือแป้งฝั่งของเฝิงอิงสั่นวูบหนึ่ง รูม่านตาหดทันที หันมองเสิ่นเนี่ยนเหออย่างประหลาดใจ หน้าซีดเหฮด กลับกัน ปากก็ยังแสร้งแข็งใจว่า