เสิ่นเนี่ยนเหออ่านจบ ก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาอย่างไม่รู้สีรู้ท่า ปรับมุมกล้องให้ดี แล้วถ่ายรูปหน้าข้อความแชทสำคัญ ๆ เหล่านั้นเก็บไว้อย่างชัดเจนครบทุกหน้า
เฝิงอิงเห็นเธอถ่ายรูป ก็คิดจะยื่นมือไปห้ามโดยไม่ทันคิด แต่ถูกสายตามืดมนราวกับมีดของเสิ่นเนี่ยนเหอจ้องใส่จนร่างแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่กล้าขยับอีกต่อไป
หล่อนปลอบใจตัวเองอยู่ในใจ
ช่างเถอะ ช่างเถอะ ให้ดูก็ดูแล้ว ให้ถ่ายก็ถ่ายไปเถอะ ไม่ได้เสียหายอะไรเพิ่มขึ้นมาสักหน่อย
เดี๋ยวก็ปล่อยให้พวกนางฟ้องกันเองไป คนอย่างเราเผลอจะได้หลุดจากเรื่องด้วยซ้ำ
เสิ่นเนี่ยนเหอเก็บหลักฐานไว้ได้ครบถ้วนแล้ว เธอก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้เฝิงอิง
มุมปากของเธอยกขึ้นอย่างกับแกล้งนิด ๆ น้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยการเยาะเย้ยระดับหนึ่งชวนให้คิดไม่ออกว่า "เพื่อกระเป๋าหมื่นหกใบเดียว กล้าทำเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ เฝิงอิง ฉันควรจะบอกว่าแกไร้เดียงสาดี หรือว่าบอกว่า...แกโง่ได้ใจ"
หน้าของเฝิงอิงเปลี่ยนเป็นเขียวแล้วขาว สลับกันเป็นสีคละกัน อยากจะเถียงไปก็เปล่า แต่ของสำคัญอยู่ในมือเขาจึงต้องกลืนความโมโหไปทั้งอก จนแบบเต็มอกจนหายใจไม่สะดวก
"สิ่งที่อยากรู้ ฉันก็บอกเขาไปหมดแล้ว หลักฐานแกก็เอาไปแล้วมีแล้ว... ฉันไปได้แล้วใช่ไหม"
เฝิงอิงหวังแค่จะรีบออกไปจากสถานที่ที่ทำให้หายใจไม่ออกแถมหลอกหนีห่างบุคคลที๊มองไม่เข้าใจอย่างเสิ่นเนี่ยนเหอ