แค่มองจากด้านนอกก็รู้แล้วว่าโรงเตี้ยมแห่งนี้สภาพแวดล้อมไม่ค่อยดีนัก เสาหน้าห้องโถงเก่าคร่ำคร่า แต่ก็ไม่ได้ทำให้แขกที่เข้าออกพลุกพล่านลดน้อยลง
พนักงานเห็นเธอสะพายกระเป๋าสะพายหลังเข้ามา ก็รีบก้มตัวเดินเข้ามาหา “แม่นาง จะกินอาหารหรือเข้าพักเจ้าคะ”
“ฉันจะเข้าพัก ห้องที่ถูกที่สุดของที่นี่ราคาเท่าไหร่”
“ห้องที่ถูกที่สุดคืนละ 50 เหรียญทองแดงเจ้าค่ะ แต่วันนี้เต็มแล้ว เหลือแต่ห้องธรรมดาคืนละ 80 เหรียญทองแดง จะให้จองไว้ไหมเจ้าคะ”
โจวฉงได้ยินว่าห้องถูกที่สุดเต็มแล้ว ก็รีบโบกมือ “ขอบคุณ ฉันขอดูที่อื่นก่อนแล้วกัน”
“คุณลูกค้า ที่พักของเราถูกที่สุดในเทศมณฑลแล้วนะเจ้าคะ ถ้าไปที่อื่นจะหาที่ถูกขนาดนี้ไม่ได้แล้ว”
พนักงานยังพยายามรั้งเธอไว้ แต่โจวฉงสะพายกระเป๋าสะพายหลังออกจากโรงเตี้ยมไปแล้ว ในเมื่อห้องถูกที่สุดเต็มแล้ว ไปที่ไหนก็เหมือนกัน สู้เดินดูให้ทั่วก่อนดีกว่า
บนถนนมีผู้คนไม่น้อย และมีสายตาแปลก ๆ หลายคู่จับจ้องมาที่เธอ
อย่างไรเสีย หญิงชาวบ้านที่เสื้อผ้าปะชุนไปทั้งตัวอย่างเธอมีให้เห็นไม่มากนักในเทศมณฑล เธอเดินไปพลางมองไปรอบ ๆ พอเห็นโรงเตี้ยมก็เข้าไปถามราคาเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกมาอีกครั้ง
เดินไปเรื่อย ๆ เธอก็เห็นขอทานอยู่มุมหนึ่งริมถนน จึงเริ่มคิดคำนวณเรื่องที่พักคืนนี้
ตอนนี้เธอมีเงินติดตัวเพียง 100 เหรียญทองแดง ถ้าเข้าพักโรงเตี้ยม เงินก็จะหมดพอดี หากร้านยาในเทศมณฑลไม่รับซื้อสมุนไพร หรือให้ราคาต่ำกว่าในเมืองเล็ก เธอก็ไม่ขาย ถึงตอนนั้นการเดินทางกลับคงเป็นปัญหา เพื่อความปลอดภัย วันนี้เธอยังเข้าพักโรงเตี้ยมไม่ได้