เธอเอนกลับไปยังที่เดิมอีกครั้ง “เดิมทีที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ของพวกคุณอยู่แล้ว พักกันสักคืน ต่างคนต่างอยู่ไม่ก้าวก่ายกัน แต่ในเมื่อพวกคุณคิดร้าย วันนี้ที่โดนซ้อมก็ถือเป็นบทเรียน เป็นขอทานดีๆ อยู่แล้วแท้ๆ ยังจะเปลี่ยนตัวเองเป็นโจรป่าอีก” เธอสั่งสอนไปพลางปัดฝุ่นบนตัวไปพลาง
คนที่เมื่อครู่ยังวางท่าหยิ่งผยอง คิดจะชิงเงิน ถูกเธอโต้กลับจนไม่กล้าพูดสักคำ ต่างคนต่างคลานกลับไปยังที่ของตัวเอง
ไม่รู้ว่าคนที่ถูกสั่งสอนวันนี้มีหญิงที่นำทางก่อนหน้านี้อยู่ด้วยหรือเปล่า ถ้ามี ก็คงวางแผนกันมาแต่แรก ออกไปข้างนอกยังไงก็ต้องระวังให้มากเข้าไว้
ช่วงครึ่งหลังของคืน เธอเพิ่มความระแวดระวังขึ้น โชคดีที่ไม่มีคนตาบอดคนไหนเข้ามาหาเรื่องอีก
พอฟ้าสางเธอก็ตื่น มองไปยังหญิงที่อยู่ไม่ไกล ดูท่าอีกฝ่ายจะตื่นก่อนแล้ว จูงลูกลุกขึ้นเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เธอมองดูแล้วเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีบาดแผล เดินเหินได้เป็นปกติ น่าจะไม่ได้มีส่วนร่วมในเรื่องเมื่อวาน แต่ถึงกับไม่ทักทายกันสักคำ เย็นชาจริงๆ
เธอเก็บข้าวของของตัวเองเรียบร้อย ปัดฝุ่นบนตัว แล้วออกจากบ้านร้างไป
ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ร้านรวงหลายแห่งยังไม่เปิด เธอซื้อซาลาเปาจากข้างทางมาลูกหนึ่ง แล้วนั่งลงหน้าร้านแห่งหนึ่ง ตอนเสี่ยวเอ้อร์เปิดประตู ทั้งสองฝ่ายต่างตกใจไปตามๆ กัน
“พี่ชาย ขอถามหน่อยว่าฟูหมิงถังไปทางไหน”
“ฟูหมิงถังอยู่ตรงข้ามเฉียงๆ นั่นไง!” เสี่ยวเอ้อร์มองเธออย่างงุนงง
เธอมองให้ละเอียดอีกครั้ง ตัวอักษรสามตัวนั้นดูเหมือนฟูหมิงถังจริงๆ เธอเองก็พูดไม่ออก อักษรจีนตัวเต็มในยุคโบราณต้องอาศัยเดาบ้างคลำบ้าง ทั้งที่เรียนหนังสือมา สุดท้ายกลับกลายเป็นคนไม่รู้หนังสืออีกครั้ง