บ่ายวันนั้น เดิมทีโจวฉงตั้งใจจะให้เฟิงชื่อพักอยู่บ้าน ส่วนตัวเองขึ้นเขาไปตัดฟืน แต่เฟิงชื่อไม่ยอม ยืนกรานว่าจะไปด้วยกัน ตอนนี้ที่บ้านมีขวานสองเล่มพอดี คนละเล่ม เธอจึงยอมตามใจ เด็ก ๆ หลายคนอยู่เฝ้าบ้าน ระหว่างนั้นก็ช่วยกันถอนหญ้าในแปลงผักข้างบ้านไปด้วย
ที่บ้านมีพื้นที่กำบังแดดกำบังฝนน้อยเกินไป ไม่อย่างนั้นโจวฉงก็อยากตัดฟืนมาเก็บไว้ให้มากหน่อย จะได้ไม่ต้องขึ้นเขาทุกสองสามวัน
หลังตัดฟืนเสร็จ พอกลับถึงบ้านก็ยังไม่ถึงเวลาทำอาหาร โจวฉงจึงเรียกเด็ก ๆ ทุกคนมาหา แล้วเริ่มตัดเล็บให้พวกเขา
“เมื่อก่อนพวกเจ้าตัดเล็บกันยังไง” โจวฉงถามอย่างสงสัย ตอนนี้มือของเด็ก ๆ สะอาดขึ้นแล้ว แต่เล็บกลับสกปรกเป็นพิเศษ
“ไม่ตัด ใช้ฟันกัดเอา”
โจวฉงแค่คิดตามก็รู้สึกทนไม่ไหว พอเห็นว่าพวกเขายังจะพูดต่อ เธอก็รีบห้าม “พอแล้ว พอแล้ว ไม่ต้องพูดต่อ ต่อไปบ้านเรามีกรรไกรแล้ว เล็บยาวเมื่อไรก็ใช้กรรไกรตัด ห้ามใช้ฟันกัดอีกเด็ดขาด ได้ยินไหม”
เด็ก ๆ หลายคนพยักหน้ารับ
เธอตัดเล็บมือให้พวกเขาเสร็จแล้วก็ตัดเล็บเท้าต่อ จากนั้นค่อยตัดเล็บให้ตัวเอง พอตัดของตัวเองเสร็จก็จะตัดให้เฟิงชื่อด้วย แต่เฟิงชื่อไม่ยอม
“ฉันตัดเองได้ ไม่ต้องช่วยหรอก”
“ให้หนูตัดให้เถอะค่ะ ถ้าเผลอตัดโดนเนื้อจะยุ่งยาก กรรไกรนี่เป็นของใหม่ คมมากด้วย”
“ฉันแค่เอวไม่ดี ไม่ได้ตาไม่ดีเสียหน่อย ฉันทำเองได้ ให้ฉันทำเถอะ ดูเวลาแล้วใกล้จะได้เวลาแล้ว พวกเธอจะไปก็รีบไป อย่ารอให้ทางโน้นมาตามคนอีกเลย”
โจวฉงรู้ว่าเฟิงชื่อเขินอาย ขัดใจนางไม่ได้จึงส่งกรรไกรให้ “ถ้าอย่างนั้นแม่ระวังหน่อยนะคะ ค่อย ๆ ตัด หนูพาเสี่ยวซู่กับเสี่ยวเมี่ยวไปก่อนนะคะ”