หยางกงไฉกำลังต้มแกงอยู่หน้าเตา พอเห็นภรรยาพาโจวฉงเข้ามาในครัวก็รู้สึกประหลาดใจมาก
“ทำไมไม่ให้พี่สะใภ้รองนั่งอยู่ข้างนอกล่ะ น้ำแกงเดือดแล้วก็จะได้กินข้าวกัน”
“พ่อของลูก พี่สะใภ้บอกว่าจะพาพวกเราขึ้นเขาไปขุดสมุนไพร สมุนไพรเอาไปขายทำเงินได้ด้วยนะ”
หยางกงไฉเห็นอู๋ชื่อมีสีหน้าดีใจ ก็ได้แต่ยืนงง “สมุนไพรอะไร เงินอะไร พูดเรื่องอะไรของคุณน่ะ”
“พี่สะใภ้รู้จักสมุนไพร ช่วงนี้ขุดสมุนไพรไปขายที่เทศมณฑลแล้วได้เงินมา พี่สะใภ้บอกว่าจะพาพวกเราไปด้วย พวกเราก็จะได้หาเงินตามไปด้วย เข้าใจหรือยัง ทำไมแค่นี้ยังไม่เข้าใจอีก” อู๋ชื่อเริ่มร้อนใจ
“ที่คุณพูดมาจริงหรือ” หยางกงไฉตื่นเต้นจนปล่อยพลั่วไม้ในมือ ก่อนหันไปถามโจวฉง “พี่สะใภ้ คุณยินดีพาพวกเราไปหาเงินจริงหรือ แล้วหาเงินได้จริงไหม”
“จะหาเงินได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับว่าพวกคุณหาเจอหรือเปล่า เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้ฉันจะขึ้นเขา ใครอยากไปด้วยก็บอกมา ฉันจะพาไปดูให้รู้จักก่อน ถ้าคราวหน้าหาได้เยอะ เราก็เอาไปขายที่เทศมณฑล”
อู๋ชื่อดีใจจนทุบหยางกงไฉเบา ๆ “ได้ยินหรือยัง พี่สะใภ้จะพาพวกเราไปจริง ๆ พรุ่งนี้ฉันไปนะ พี่สะใภ้ ฉันไปกับคุณด้วย”
“ถ้าอย่างนั้น ผมก็ไปด้วย แล้วสมุนไพรนั่นขายได้เท่าไรหรือ”
“ฉันรู้จักอยู่สองอย่าง แถมหายากด้วย เถ้าแก่ร้านบอกว่าราคาขึ้นอยู่กับช่วงเวลาและคุณภาพของสมุนไพร แต่ยังไงหนึ่งชั่งก็ได้หลายร้อยเหวิน”
ทั้งสองคนได้ยินแล้วก็สูดหายใจพร้อมกัน “หนึ่งชั่งได้หลายร้อยเหวินเลยหรือ แพงขนาดนั้นเชียว?”
“ต้องตากให้ดีด้วย สมุนไพรหลายชั่งถึงจะตากแห้งเหลือหนึ่งชั่ง”