“จะเรียกว่าไปเสียเที่ยวได้ยังไง ผ้าห่มกับจอบนั่นก็แลกกลับมาแล้วนี่ อย่าคิดแบบนั้นเลย เธอเก่งจะตาย”
โจวฉงอดหัวเราะไม่ได้ “แม่ ฉันล้อเล่นน่ะ บอกให้ก็ได้ว่าคราวนี้เราไปเทศมณฑลโชคดีมาก ระหว่างทางเจอขุนนางคนหนึ่งทำของหาย พวกเราช่วยเขาหาจนเจอ เขายังให้เงินรางวัลฉันด้วย คราวนี้เราได้กำไรเยอะเลย”
“ได้เงินมาเยอะก็เก็บไว้ให้ดี อย่าเอาไปพูดข้างนอกล่ะ ตอนนี้คนในหมู่บ้านก็พูดถึงบ้านเรากันมากพอแล้ว ถ้าพวกเขารู้เข้าอีก เรื่องคงไม่จบไม่สิ้น”
โจวฉงพยักหน้า ผ้ารองนอนในมือซักเสร็จแล้ว เธอเอาไปแช่น้ำซักให้สะอาด ก่อนจะเริ่มซักผ้าต่อ
“ใกล้ถึงเวลาปลูกข้าวสาลีหรือยัง วันนี้ขากลับฉันเห็นหลายคนกำลังพรวนดินในนา”
“ใกล้แล้ว เรื่องในนาเธอไม่ต้องเป็นห่วง มีฉันกับเด็ก ๆ ก็พอ เธอตั้งใจหาสมุนไพรอย่างเดียวเถอะ พออากาศหนาวก็หาไม่ได้แล้ว เราเก็บเงินได้มากเท่าไรก็เก็บไว้ งานในนาทำไม่เสร็จวันนี้ เลื่อนไปสักสองสามวันก็ไม่เป็นไร”
“แม่ งานของแม่ก็เยอะเกินไปแล้วนะ วันนี้ฉันรื้อเสื้อผ้าฝ้ายของพวกเราหมดแล้ว ที่ฉันยังมีนุ่นหลวม ๆ อยู่บ้าง เอาไว้ใช้แทนฟางทำเสื้อหนาว แต่นุ่นอาจไม่พอ ทำของเด็ก ๆ ก่อนก็แล้วกัน”
“ทำเสื้อผ้าไม่เป็นไร ตอนนี้ยังมีเวลา วันหนึ่งค่อยทำทีละนิด ถึงหน้าหนาวก็ต้องเสร็จแน่ แต่เสื้อหนาวที่ควรทำก่อนเป็นของเธอ ลองคิดดูสิ เธอต้องออกไปข้างนอกอยู่บ่อย ๆ พออากาศหนาว เด็ก ๆ ไม่มีเสื้อผ้าก็ยังขดตัวอยู่ในบ้านก่อไฟได้ แต่เธอทำแบบนั้นไม่ได้ เธอต้องมีเสื้อผ้าอุ่น ๆ สักชุด ต้องทำให้ผู้ใหญ่ก่อน”