โจวฉงยิ้ม “คนแถวบ้านฉันส่วนใหญ่ยากจนจริง ๆ พวกคุณเป็นคนแบกของ วันหนึ่งหาเงินได้กี่เงินหรือ”
“ไม่แน่นอนครับ อย่างวันนี้โชคดีหน่อยก็ได้ยี่สิบเหรียญทองแดง ถ้าโชคไม่ดีก็ได้แค่ไม่กี่เหรียญทองแดง อย่างไรก็อาศัยแรงกายทำงาน วันหนึ่งย่อมหาได้สักสองสามเหรียญทองแดง เดี๋ยวนี้หาเงินไม่ง่ายเลยครับ” เขามองโจวฉง “พี่สะใภ้ทำการค้าอยู่ในตำบลหรือครับ ไม่อย่างนั้นคงไม่ออกจากตำบลมาแต่เช้าขนาดนี้”
“ก็ประมาณนั้น ฉันไปเทศมณฑลมา ขากลับเลยแวะซื้อธัญพืชกลับมาด้วย”
“ถ้าอย่างนั้นผมคงมองพลาดไป เห็นคุณแต่งตัวธรรมดา ก็เลยนึกว่าเป็นผู้หญิงทำไร่ทำนา เขาว่าคนมั่งคั่งไม่แสดงออก ก็คงหมายถึงคนอย่างคุณนี่แหละครับ”
โจวฉงหัวเราะลั่น “เสื้อฉันปะแล้วปะอีก จะไปมีอะไรให้ดูมั่งคั่งได้ล่ะ คุณอย่าคิดมากเลย จริง ๆ แล้วฉันกับคุณก็พอ ๆ กัน แค่หาเงินได้ไม่กี่เหรียญก็ยอมจ่ายให้ลูกกินของดีเท่านั้นเอง ที่หาเงินก็เพื่อเลี้ยงลูก ถ้านี่ก็เสียดาย นั่นก็เสียดาย แล้วจะหาเงินไปทำไม”
“พี่สะใภ้ใจกว้างจริง ๆ ถ้าเป็นผมมีเงิน ส่วนใหญ่คงเก็บไว้ ไม่กล้ากินของดีแบบนี้หรอกครับ”
เช้านี้พวกเขาออกเดินทางกันแต่เช้า แถมยังมีผู้ชายช่วยแบกของ จึงไม่เสียเวลาเดินทางแม้แต่น้อย ก่อนเที่ยงทั้งคู่ก็เข้าหมู่บ้านหยางแล้ว
คราวก่อนตอนออกจากบ้านฟ้ายังไม่สว่าง ชาวบ้านจึงไม่รู้ว่าเธอออกไปขายของนอกหมู่บ้าน คราวนี้เธอกลับมาพร้อมผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง ทั้งคู่ยังแบกของกลับมาด้วย ชาวบ้านที่เห็นเธอจึงทั้งกลัวทั้งสงสัย
มีคนเดินตามหลังพวกเขาไป อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่