ทั้งสามคนล้างของริมแม่น้ำกันอย่างมีความสุข พอกลับไปถึงบ้าน อาหารของเฟิงชื่อก็ทำเสร็จแล้ว
“ในเมื่อเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ต่อไปก็รื้อรั้วตรงกลางบ้านทิ้งเถอะ จะได้ไม่ต้องกั้นกันไว้ แล้วล้อมรั้วรอบนอกให้เป็นผืนเดียวกัน ส่วนแปลงข้างบ้านของเราไม่ต้องจัดการ เดี๋ยวฉันจัดแปลงด้านหลังให้เหมือนกับของพวกเธอก็พอ”
“ได้ครับ ทำตามที่ป้าบอกเลย”
เฟิงชื่อดีใจมาก “เอชวง ขอบใจเธอมากนะ ทำแบบนี้แล้ว ต่อให้วันหน้าฉันเป็นอะไรไป ฉันก็ไม่ต้องเป็นห่วงกุ้ยเป่าแล้ว ป้าขอบใจเธอจริง ๆ”
“ป้า อย่าพูดเรื่องไม่เป็นมงคลเลยค่ะ พวกเราต่างก็เป็นคนไร้ญาติขาดมิตร จะอยู่ด้วยกันได้ก็ต้องเข้ากันได้ ฉันเต็มใจ ป้าเต็มใจ เด็ก ๆ ก็เต็มใจ แค่นี้ก็พอแล้ว ฉันเป็นคนที่ไม่ค่อยมีวาสนากับพ่อแม่ ป้าเต็มใจอยู่กับฉัน ฉันก็เต็มใจดูแลป้าไปจนแก่เฒ่า นี่เป็นเรื่องน่ายินดีนะคะ”
“ดี ดี น่ายินดี ฉันดีใจจริง ๆ” เฟิงชื่อยกมือเช็ดน้ำตาตรงหางตา “ลูกชายกับลูกสะใภ้จากไปแล้ว ตอนนี้ฉันมีลูกสาวเพิ่มมาอีกคน ในใจฉันดีใจมาก พวกเราต้องอยู่กันดี ๆ อย่าพูดเรื่องไม่ดีอีกเลย”
เด็ก ๆ เดินเข้ามาเห็นเฟิงชื่อร้องไห้ จึงพากันเข้ามาล้อม “คุณย่าเป็นอะไรไปคะ/ครับ”
“คุณย่าไม่เป็นไร คุณย่าดีใจ ต่อไปนี้ฉันจะเป็นคุณย่าแท้ ๆ ของพวกเจ้าแล้ว กุ้ยเป่า ต่อไปไม่ต้องเรียกป้าว่า ‘ป้า’ แล้ว เรียกแม่เลย ป้าโจวของเจ้าต่อไปก็เป็นแม่ของเจ้า ส่วนคุณย่าก็เป็นแม่ของนางเหมือนกัน”
“ทราบแล้วครับ คุณย่า” กุ้ยเป่าเดินไปข้างโจวฉงแล้วเรียกแม่เบา ๆ เสียงเรียกนั้นฟังดูระมัดระวังเสียจนเสี่ยวซู่กับเสี่ยวเมี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ พากันหัวเราะ