วันนี้น่าจะเป็นวันแรกที่ขึ้นเขา เก็บเกี่ยวได้ไม่น้อยเลย กระเป๋าสะพายหลังสองใบใส่ของได้เกินครึ่งแล้ว
“เราจะกลับตอนนี้ หรือขุดให้เต็มก่อนค่อยกลับดี รู้อย่างนี้น่าจะทอดแป้งแผ่นติดมาให้เด็ก ๆ กินสักสองสามแผ่น”
“คุณไม่ได้ซื้อเสบียงมาเยอะสักหน่อย จะทอดแป้งแผ่นไปทำไม เดี๋ยวกลับไปก็ยังต้องต้มซุปแป้งถั่วอยู่ดี ขุดให้เสร็จแล้วค่อยกลับเถอะ พวกเราหาต่ออีกหน่อย เมื่อก่อนอดข้าวไปหนึ่งมื้อก็เกิดขึ้นเป็นประจำ ไม่ต้องห่วงหรอก”
ตอนหาอะไรไม่เจอ พวกเขาก็สับกิ่งไม้ไปด้วย กระทั่งถึงช่วงบ่ายแก่ ๆ กระเป๋าสะพายหลังทั้งสองใบก็เต็มแล้ว
“ที่บ้านไม่มีกระเป๋าสะพายหลังเหลือแล้ว ไม่อย่างนั้นอย่างไรก็ต้องขุดให้เต็มอีกใบ” เฟิงชื่อพูดอย่างเสียดาย แต่พอเห็นเก็บเกี่ยวได้มากขนาดนี้ เธอก็ยินดีกับพวกเขามาก “ในเมื่อกระเป๋าสะพายหลังใส่ไม่พอ งั้นก็สับกิ่งไม้เพิ่มเอากลับไป จะได้คุ้มค่า”
“ตอนนี้ก็ได้มาไม่น้อยแล้ว สับเพิ่มอีกกลัวจะแบกไม่ไหว”
“จะไม่ไหวได้ยังไง เดี๋ยวเสี่ยวซู่ เสี่ยวเมี่ยว แล้วก็กุ้ยเป่าแบกกันคนละมัด ส่วนพวกเราก็วางเพิ่มอีกมัดบนกระเป๋าสะพายหลัง แบกกลับไปได้ตั้งเยอะ เชื่อฉันเถอะ กว่าจะได้ขึ้นเขาด้วยกันทั้งที ก็ต้องขนกลับไปให้มากหน่อย คุณลืมแล้วหรือ ไม่ใช่แค่ฝั่งพวกคุณที่ต้องปักรั้ว ฝั่งพวกเราคราวนี้ก็ต้องปักให้แน่นเหมือนกัน เผื่อมีใครแอบย่องเข้ามาทางฝั่งเรา จะปล่อยไปได้อย่างไร ล้อมให้หมดเลยดีกว่า ปิดจนลมยังเข้าไม่ได้”
ที่แท้ก็ยังกังวลเรื่องเงินในอนาคตอยู่นั่นเอง โจวฉงยิ้ม “ได้ งั้นก็สับเพิ่มอีก ปักให้แน่น ๆ จนไม่มีใครเข้ามาได้”