โจวฉงเดิมทีตั้งใจจะกลับบ้านอย่างเงียบ ๆ โดยหลบไม่ให้คนในหมู่บ้านเห็น แต่ตอนนี้เป็นช่วงหว่านเมล็ดพืชฤดูใบไม้ร่วงพอดี แม้เสี่ยวซู่จะพาพวกเขาเดินมาตามทางเล็กท้ายหมู่บ้าน ทว่าตรงคันนาก็ยังเจอคนที่กำลังทำงานอยู่ไม่น้อย
คราวก่อนที่บ้านผู้ใหญ่บ้านเกิดเรื่องอึกทึกครึกโครม ทุกคนก็รู้แล้วว่านางหายเป็นปกติจริง ๆ ไม่เพียงเท่านั้น ยังเก่งกาจอีกด้วย
“พี่สะใภ้ตระกูลโจว พี่กับเสี่ยวซู่ไปไหนกันมาหรือ”
“นี่พาญาติกลับมาด้วยหรือเปล่า”
พวกผู้หญิงถามนาง แต่สายตากลับวนเวียนอยู่ที่คนแบกของ “พี่ชายคนนี้แบกอะไรมาเต็มไปหมดเลย ตรงนั้นขาว ๆ คืออะไรน่ะ”
“เอ๊ะ พวกเจ้าดูสิ พี่สะใภ้ยังซื้อจอบมาด้วย”
พวกนางไม่รู้จักมาดยิน แต่รู้จักจอบที่พาดอยู่บนบ่าชายหนุ่มเป็นอย่างดี ดูก็รู้ว่าเป็นของใหม่ นี่ซื้อของมาอีกแล้วหรือ โจวชื่อไปเอาเงินมากมายมาจากไหน พวกนางอดสงสัยไม่ได้
“พี่ชายคนนี้ใจดีช่วยฉันแบกของ พวกเรากำลังรีบกลับ ไว้วันหลังค่อยคุยกันนะ” โจวฉงไม่อยากพูดกับพวกนางมาก จึงเดินตามหลังไปเร่งคนแบกของให้รีบเดิน
คนแบกของเดิมทีก็เดินไม่ช้าอยู่แล้ว พอเห็นเช่นนั้นก็เร่งฝีเท้าขึ้นอีก ไม่นานก็ขึ้นเนิน เดินต่อไปอีกสักพักก็ถึงบ้าน
“แม่ครับ พวกเรากลับมาแล้ว” เสี่ยวซู่วิ่งพรวดเข้าไปในลานบ้าน
แต่เพิ่งวิ่งเข้าประตูไป เขาก็วิ่งออกมาอีกครั้ง “แม่ครับ ย่าไม่อยู่บ้าน”
“คงลงนาไปหรือไม่ก็ขึ้นเขา เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว ลูกไปตักน้ำมาสามถ้วยนะ แม่กระหายน้ำ”