จะสร้างบ้านสักหลัง อย่างไรก็ต้องเก็บเงินให้ได้ 100 ยวนก่อน คงต้องรอถึงปีหน้า ตอนนี้โจวฉงเองก็ยังสับสนอยู่ในใจ สมุนไพรที่ขุดมานี้คงขุดต่อไปจนถึงปีหน้าไม่ได้แล้ว ส่วนหลังจากนั้นจะทำอะไร เธอยังไม่ได้วางแผน
พอรถมาถึงตลาด คนบนรถต่างพากันงีบหลับ จนกระทั่งคนขับรถตะโกนเรียก พวกเขาถึงรู้ว่ามาถึงแล้ว
ทุกคนเก็บสัมภาระของตัวเองแล้วแยกย้ายกลับบ้าน
โจวฉงจัดกระเป๋าสะพายหลังของตัวเองกับของเสี่ยวซู่ให้เรียบร้อย แล้วพาเสี่ยวซู่ไปที่โรงเตี้ยม
“แม่ มาถึงแล้วเรายังต้องพักโรงเตี้ยมอีกเหรอ”
“ลูกดูท้องฟ้าสิ อีกเดี๋ยวก็จะมืดแล้ว เดินทางตอนมืดไม่ได้หรอก เราพักสักคืน พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับ วันนี้คงอาบน้ำไม่ได้แล้ว”
โรงเตี้ยมยังเป็นที่เดิม ค่าห้องพัก 50 เหรียญ
โจวฉงวางสัมภาระไว้ข้างเตียง “ลูกอยู่ที่นี่คอยดูของของเราไว้นะ แม่จะไปซื้อกระเป๋าสะพายหลังกับกรงที่ตลาด เดี๋ยวแม่ซื้อของกินกลับมาให้ จำไว้นะ ถ้าไม่ใช่แม่ ต่อให้ใครมาเคาะประตูก็ห้ามเปิดเด็ดขาด”
เสี่ยวซู่พยักหน้า “แม่วางใจเถอะ”
โจวฉงพกเงินออกจากโรงเตี้ยม แล้วตรงไปที่ร้านตะกร้าหวาย
เดิมทีเธอตั้งใจจะซื้อกระเป๋าสะพายหลังที่นี่ แล้วค่อยไปหาซื้อกรง ใครจะรู้ว่าร้านตะกร้าหวายมีกรงไม้ไผ่ขายด้วย กรงเล็กราคา 50 เหรียญ กรงใหญ่ราคา 90 เหรียญ
ที่บ้านมีกระต่ายหกตัว ถึงตอนนี้จะยังตัวเล็ก แต่ไม่นานก็โต เธอจึงเลือกซื้อกรงใหญ่ สุดท้ายจ่ายไป 110 เหรียญ กรงไม่หนัก แต่เพราะมีขนาดใหญ่จึงถือไม่สะดวก ดูท่าพรุ่งนี้เช้าคงต้องไปตามคนแบกของแซ่จางคนนั้นมาช่วยอีกแล้ว
พอเดินผ่านร้านของชำ เธอก็นึกถึงหินโรยขึ้นมา จึงเดินเข้าไปถาม