ทั้งสองคนกลับมาพบกันแล้วก็เดินหาเตาช่างตีเหล็กต่อ
โจวฉงนึกถึงเรื่องเมื่อครู่แล้วก็ยังอดหวาดหวั่นไม่ได้ คนเมื่อกี้ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนในค่ายทหาร ตอนเจ้าหน้าที่เรียกเขาว่านายตู่ เขาก็ขานรับทันที ไม่รู้ว่าเป็นขุนนางใหญ่โตแค่ไหน คนพวกนั้นแค่ขโมยของเองแท้ ๆ กลับถูกฆ่าฟันกลางถนนเสียแล้ว ดูท่าที่ลุงคนขับรถม้าพูดก่อนหน้านี้จะถูกจริง ๆ ทหารอันตรายมาก ต่อไปเจอเมื่อไรก็ต้องหลบให้ไกล
“ท่านแม่ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
เธอมัวแต่คิดเรื่องอื่นจนเกือบชนคนเข้า โชคดีที่เสี่ยวซู่ดึงเธอไว้ทัน
“ไม่มีอะไร” โจวฉงยิ้ม “เมื่อกี้เราช่วยเจ้าหน้าที่จับคนร้าย ของของพวกเขาตกลงมาในกระเป๋าสะพายหลังของเรา แม่เลยเอาไปคืน เจ้าหน้าที่ให้เงินเป็นรางวัลแม่ตั้งเยอะ แม่ก็เลยดีใจน่ะ”
เสี่ยวซู่ทำหน้างุนงง “เขาให้เงินแม่ตอนไหนครับ ท่านแม่ไปขอเงินรางวัลมาเหรอ”
“ใช่แล้ว แม่ไปรับเงินรางวัลมา พวกเขายังให้ถุงเงินแม่มาด้วย”
เธอพูดพลางหยิบถุงเงินออกมาให้เสี่ยวซู่ดู “สวยไหม เดิมทีแม่ก็คิดจะซื้อถุงเงินสักใบอยู่พอดี คราวนี้ไม่ต้องซื้อแล้ว”
เสี่ยวซู่ลูบถุงเงินดู พอรู้สึกว่ามันหนักและมีเงินอยู่ข้างใน ก็รีบส่งคืนให้โจวฉง “ท่านแม่เก็บไว้ให้ดีนะครับ”
โจวฉงเอาถุงเงินสอดไว้ใต้แผ่นฟางในกระเป๋าสะพายหลัง “เรารีบซื้อของให้เสร็จกันเถอะ ในเมืองมีแต่เรื่องวุ่นวาย อยู่บ้านสบายกว่าเยอะ”
พวกเขาเดินวนหากันอยู่ครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็เจอจอบเล็กกับเสียมที่ร้านเตาช่างตีเหล็กแห่งหนึ่ง คราวนี้ราคายังพอสมเหตุสมผล ชุดหนึ่งอาชาสี่เฉียน เธอจึงซื้อจอบใหญ่อีกเล่ม มีดฟันไม้หนึ่งเล่ม และกรรไกรหนึ่งเล่ม รวมแล้วจ่ายเงินที่ร้านเตาช่างตีเหล็กไปสี่อาชาเจ็ดเฉียน