เพราะต้องทำรังให้กระต่ายน้อย เรื่องไปหาผู้ใหญ่บ้านจึงถูกพักไว้ก่อน
พวกเขามาถึงเชิงเนิน โจวฉงค้นหาอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็เจอต้นหมู่ซี่ต้นเล็ก ๆ “มานี่ พวกเธอมาดูให้ดี ๆ นะ ต้นนี้เรียกว่าหมู่ซี่ กระต่ายน้อยชอบกินมันมาก”
เด็ก ๆ ต่างสงสัยใคร่รู้ แต่ละคนเด็ดใบมาถือดู “ที่แท้หญ้าชนิดนี้เรียกว่าหมู่ซี่นี่เอง ดูเหมือนจะเป็นผักวรรณะด้วยนะ คนในหมู่บ้านก็กินกัน”
“รีบช่วยกันหาเถอะ แถวนี้คงหาได้ไม่ง่ายนัก”
เป็นอย่างที่คิด พวกเขาหากันอยู่นานก็เห็นแค่สองต้นเล็ก ๆ “ดูท่าคงต้องขึ้นไปหาบนเขาแล้ว แม่กลับบ้านกับกุ้ยเป่าก่อนเถอะ ผมจะพาเสี่ยวเมี่ยวขึ้นเขาไปดู”
“พี่เสี่ยวซู่ หนูก็อยากไปด้วย”
“เธอไม่ต้องไปหรอก อยู่เป็นเพื่อนแม่ไปขุดทรายที่ริมแม่น้ำดีกว่า ถ้าพวกเราหาอาหารเจอ แต่พวกมันไม่มีน้ำกินก็ต้องตายอยู่ดี แยกกันไปทำงานเถอะ”
กุ้ยเป่าถึงได้พยักหน้ายอมไม่ตามขึ้นเขา
โจวฉงถือกระด้งกับถัง พากุ้ยเป่าไปที่ริมแม่น้ำเพื่อล้างทราย
“แม่คะ กระต่ายน้อยต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะโต แล้วมันมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหนคะ?”
“กระต่ายโตเร็วมาก ไม่กี่เดือนก็โตแล้ว อายุอยู่ได้หลายปีเลยนะ ขึ้นอยู่กับว่าเลี้ยงอย่างไร กุ้ยเป่า หนูอยากเลี้ยงพวกมันให้โตแล้วเอามากินเนื้อกระต่ายหรือเปล่า?”
“แม่จะเลี้ยงพวกมันให้โตแล้วเอามากินเหรอคะ?” กุ้ยเป่ามองเธอด้วยสีหน้าหวาดกลัว ก่อนจะอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร “แม่คะ พวกเราไม่กินพวกมันได้ไหม หนูไม่อยากกินพวกมัน”