เฟิงชื่อกำลังจะตั้งสำรับ เด็ก ๆ หลายคนต่างรีบร้อนจะไปให้อาหารกระต่าย
“แม่บอกว่ากระต่ายน้อยชอบกินตอนกลางคืน พวกเราให้น้ำพวกมันก่อน แล้ววางหญ้าไว้ตรงนั้น พวกมันอยากกินเมื่อไรก็กินได้”
“รีบหน่อยลูก อย่ามัวแต่ให้กระต่ายกินจนตัวเองยังไม่ได้กินข้าว ให้อาหารเสร็จแล้วก็รีบมา ยายยกข้าวออกมาแล้ว”
โจวฉงมองไปรอบห้อง แล้วก็รู้สึกอีกครั้งว่าบ้านหลังนี้เล็กเกินไป มีแค่สองห้อง จะทำอะไรก็ไม่สะดวก
หลังมื้อกลางวัน เธอให้เฟิงชื่อกับคนอื่น ๆ อยู่บ้าน ส่วนตัวเองพาเสี่ยวซู่ไปหาผู้ใหญ่บ้าน ก่อนออกจากบ้านยังเก็บสัญญาที่ดินของครอบครัวติดตัวไปด้วย
“ผู้ใหญ่บ้านแถวนี้อายุเท่าไรแล้ว”
เสี่ยวซู่ส่ายหน้า “ผมไม่รู้ว่าลุงเป่าเหออายุเท่าไร รู้แค่ว่าลุงแก่กว่าแม่ แต่ยังไม่แก่เท่ายาย”
“เขาตัดสินเรื่องต่าง ๆ ยุติธรรมหรือเปล่า”
เสี่ยวซู่ยังคงส่ายหน้า “เรื่องในหมู่บ้านเมื่อก่อนผมไม่รู้ แต่ถ้าบ้านไหนทะเลาะกัน ก็ต้องไปตามผู้ใหญ่บ้านให้มาช่วยจัดการ”
วันนี้เธอจะไปลองหยั่งเชิงดูสักหน่อย ว่าผู้ใหญ่บ้านคนนี้มีนิสัยอย่างไร
พวกเขาเดินเข้าไปในหมู่บ้าน คงเป็นเพราะเมื่อวานฝนตก หลายบ้านจึงอยู่แต่ในบ้านไม่ได้ออกไปไหน พอเห็นพวกเขาก็พากันชะโงกหน้าออกมาดู ส่วนบางคนที่อยู่ริมทางก็ชี้มือกระซิบกระซาบกัน น่าจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับบ้านของเธอในช่วงนี้กันมาบ้างแล้ว เด็ก ๆ ที่แต่ก่อนเห็นเธอก็พากันหลบหนี ตอนนี้แค่เดินตามมาห่าง ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
บ้านผู้ใหญ่บ้านอยู่กลางหมู่บ้าน แม้จะเป็นบ้านมุงหลังคาหญ้า แต่ก็ซ่อมแซมไว้อย่างดี รั้วไม้ล้อมสวนผักไว้ ทำให้ลานบ้านดูกว้างขวางเป็นพิเศษ