เฟิงชื่อรู้สึกเป็นห่วง “หรือคุณไปขอเสบียงจากลูกชายคนโตก่อนดีกว่า ถ้าเขาไม่ให้ค่อยไปหาผู้ใหญ่บ้านก็ยังไม่สาย หากไม่บอกกล่าวกันสักคำแล้วไปหาผู้ใหญ่บ้านเช่นนี้ ต่อไปสองบ้านคงแตกหักกันอย่างสิ้นเชิง”
“แตกหักก็แตกหักสิ ฉันจะกลัวพวกเขาหรือไง ข้าวในหมู่บ้านนี้เก็บเกี่ยวกันไล่เลี่ยกัน ตอนนี้ก็เก็บเกี่ยวมาหลายวันแล้ว พวกเขาคงตั้งใจรอให้พวกเราไปขอถึงบ้านแน่ คราวนี้ฉันจะทำให้พวกเขาได้เห็นดีกัน!”
เฟิงชื่อถอนหายใจอยู่ข้าง ๆ “พี่ชายของคุณเป็นคนอย่างไร ฉันก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรแล้ว คุณจะไปก็ไปเถอะ คุณไปตามเรื่องของคุณ ฉันจะไปทำงานในนาเอง ทำได้เท่าไรก็เท่านั้น ไม่เป็นไร”
เธอมองไปรอบ ๆ “เด็ก ๆ หายไปไหนกันหมดแล้ว?”
“ได้ยินว่าบ้านลุงตงในหมู่บ้านจับกระต่ายได้ พวกเขาเลยวิ่งไปดูความคึกคักกัน”
“พอเสี่ยวซู่กลับมา ฉันจะพาเขาไปในหมู่บ้าน แม่ ฟังฉันนะ พักสักวัน ไม่ต้องไปทำนา พรุ่งนี้เราค่อยไปด้วยกัน บ้านเรายังตากผ้าห่มกับเสื้อผ้าไว้อยู่ ถึงจะไม่ได้มีค่าอะไร แต่ถ้าหายไปก็ต้องเสียเงินซื้อใหม่ไม่น้อย แม่ช่วยดูไว้หน่อย อย่าให้ใครแอบเอาไป”
เฟิงชื่อมองของที่วางอยู่ในลานบ้านแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงยอมทำตามโจวฉง
พวกเธอกำลังตากสมุนไพรอยู่หลังบ้าน เด็ก ๆ ก็วิ่งกลับมา
“แม่~ แม่~”
ยังไม่ทันเข้าบ้านก็ร้องเรียกไม่หยุด
“แม่!”
“เป็นอะไรไป แม่ได้ยินแล้ว มีเรื่องอะไรถึงได้รีบร้อนขนาดนั้น”
“แม่ เมื่อวานบ้านลุงตงจับกระต่ายตัวใหญ่ได้ แล้วยังจับลูกกระต่ายมาได้ทั้งครอกด้วย น่าสงสารมากเลย!”