นางดึงเด็กสาวเดินดูรอบบ้านไปทั่ว
บ้านหลังนี้ยากจนเหลือเกิน นอกเหนือจากความจนแล้วก็ยังสกปรกรกรุงรัง คงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ในเร็ววัน แต่ถึงจะต้องอยู่ที่นี่ แม้ข้าวของจะไม่มี แต่บ้านอย่างน้อยก็ต้องสะอาด ดูท่าแล้วนางคงต้องจัดเก็บและทำความสะอาดอย่างจริงจังเสียหน่อย โชคดีที่แม่น้ำเมื่อครู่ไม่ไกลนัก
นางฝืนความรู้สึกไม่สบายใจกลับเข้าไปในห้องพักของคน แล้วพลิกดูข้าวของที่กองอยู่รอบ ๆ
“เสี่ยวเมี่ยว แม่คิดว่าจะหาช่วงเวลามาจัดเก็บห้องเสียหน่อย ของพวกนี้เอาไว้ทำอะไรบ้าง เล่าให้แม่ฟังหน่อยซิ อันไหนไม่ใช้แล้วเราก็โยนทิ้งไปเสีย กองไว้ในบ้านแบบนี้อากาศร้อน ๆ กลิ่นมันเหม็นจริง ๆ”
หยางเมี่ยวมองนางด้วยความอยากรู้อยากเห็น “แม่ ของพวกนี้แม่เก็บมาจากข้างนอกเองนี่นา แม่เคยบอกไม่ให้แตะต้อง”
โจวฉงรู้สึกเขินอาย ยิ้มแห้ง ๆ แล้วพูดว่า “อย่างนี้นี่เอง แม่รู้แล้ว”
หยางเมี่ยวมองนาง เอียงคอเล็กน้อย “แม่ วันนี้แม่ดูแตกต่างจากปกติ ยิ้มก็ต่างไปด้วย”
“แม่รู้สึกว่าสมองของแม่ดูเหมือนจะโล่งขึ้นมาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าอาการบ้าโรคจิตของแม่จะหายดีหรือเปล่า เมื่อก่อนจำผู้คนไม่ค่อยได้ แต่วันนี้ดูเหมือนจะจำได้ชัดเจนเป็นพิเศษ”
“จริงเหรอ?” เด็กสาวพุ่งเข้ามาหานางทันที “แม่ อาการบ้าของแม่หายแล้วเหรอ? แต่ป้าเฟิงข้างบ้านบอกว่าโรคของแม่ไม่หายหรอก บอกว่าแม่ป่วยตั้งแต่แต่งงานกับพ่อเราแล้ว แม่ แม่คิดว่าแม่หายจริง ๆ เหรอ?”
นางยังไม่ทันตอบ เด็กสาวได้ยินเสียงที่หน้าประตูก็รีบวิ่งออกไปทันที
“พี่ พี่ แม่บอกว่าอาการบ้าของแม่หายแล้ว รีบมาดูสิ”
ไม่นานนัก เด็กชายก็ถูกเด็กสาวลากเข้ามาในห้อง
สีหน้าของเด็กชายปนเปไปด้วยความดีใจและความสงสัย เขามองไปที่โจวฉง นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เรียกคำว่าแม่
เด็กอายุแค่ 10 ขวบ โจวฉงเดินเข้าไป กอดทั้งสองคนไว้ในอ้อมแขนด้วยความเวทนา “แม่เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่หายดีหมดหรือเปล่า แค่รู้สึกว่าดีกว่าแต่ก่อน พวกลูกทั้งสองคนลำบากมามากแล้ว”
น้ำตาของเด็กชายคลอเบ้า เมื่อได้ยินคำพูดของโจวฉง เขาก็อดไม่ได้อีก เรียกคำว่าแม่อีกครั้ง ทั้งสามกอดกันไว้แน่น ร้องไห้ออกมาอย่างเงียบ ๆ
“เอาเถอะ อย่าร้องไห้ไปเลย แม่อยากจะจัดเก็บห้อง ทำความสะอาด แล้วก็สระผมอาบน้ำด้วย ในบ้านมีของไว้ใช้อาบน้ำไหม?”
ในห้องเหม็นน่ารังเกียจจริง ๆ ถ้าไม่จัดเก็บ คงอยู่ไม่ได้แน่ ๆ
เด็กทั้งสองมองเข้าไปในห้อง ไม่เข้าใจว่านางหมายถึงของใช้อาบน้ำอะไร
หยางเมี่ยวดึงชุดหนึ่งออกมาจากเตียงนอน “แม่ ชุดนี้เป็นชุดสำหรับเปลี่ยนของแม่”
โจวฉงรับชุดนั้นมาสะบัดออกกางดูในมือ อดขมวดคิ้วไม่ได้ ทำไมถึงได้ดูสกปรกแบบนี้อีกนะ?
“อันนี้ซักแล้วเหรอ?” นางสงสัย ยกขึ้นมาดมใกล้ ๆ ดูเหมือนว่า นอกจากกลิ่นไม่ดีแล้ว ก็ไม่ได้กลิ่นเหงื่ออะไร คงจะซักแล้วสินะ แล้วทำไมมองดูยังสกปรกอยู่ล่ะ คงเป็นเพราะซักไม่เคยสะอาดสักทีกระมัง
“แล้วเสื้อผ้าของพวกลูกล่ะ?”
ทั้งสองคนไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองจากเตียงมาให้ดู
ก็เหมือนกันหมดจริง ๆ ด้วย “มีแค่ชุดเดียวเหรอ?” ดูท่าคงต้องเอาไปซักด้วยสบู่ให้สะอาดเสียใหม่แล้วล่ะ
“มีแค่นี้แหละ ไว้สลับกันใส่สองชุด”
นางเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าของเด็กทั้งสองดูเหมือนจะเล็กไปหมด นี่เองที่ทำให้ดูแปลก ๆ เพราะเสื้อเล็กเกินไปเลยตึงออกมา
“แล้วสบู่ซักผ้าล่ะ?”
“สบู่คืออะไรเหรอ?” เด็กสาวถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
โจวฉงเพิ่งจะนึกได้ว่าที่นี่ไม่มีผงซักฟอก คงจะไม่มีสบู่ด้วยเหมือนกัน นางยิ้มแล้วพูดว่า “แม่พูดผิด ขอถามใหม่ว่า ปกติพวกลูกใช้ของอะไรซักผ้ากัน?”
เด็กชายพานางไปที่ห้องครัว ชี้ไปที่หญ้าในครัว “เอาหญ้าพวกนี้ไปเผา แล้วใช้ขี้เถ้านี่ซัก”
“ใช้ขี้เถ้าซัก? อย่างนั้นไม่ยิ่งซักยิ่งสกปรกเหรอ?”
“ไม่หรอก ไม่สกปรก ซักออกสะอาดเลยล่ะ”
โจวฉงรู้สึกมืดมนไปหมด ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องใช้ขี้เถ้าซักผ้า ต่อให้ไม่มีสบู่ ก็ยังมีลูกประคำปีกไก่ที่ใช้เป็นน้ำยาทำความสะอาดได้นี่นา ตอนกลับมาเมื่อครู่ นางเห็นต้นลูกประคำปีกไก่อยู่ต้นหนึ่ง
“เอาล่ะ แม่รู้แล้วว่าจะใช้ของอะไรซัก เดี๋ยวแม่จะไปทำน้ำยาทำความสะอาดมา”
หยางซู่มองนาง แม้จะไม่เข้าใจที่นางพูดจาไม่รู้เรื่อง แต่แม่ในวันนี้ดูแตกต่างจากเมื่อก่อนจริง ๆ อย่างน้อยนางก็คิดจะจัดเก็บห้องเอง บางทีอาจจะดีขึ้นจริง ๆ ก็ได้ คิดถึงตรงนี้ เขาก็ดีใจมองไปที่หยางเมี่ยว “เดี๋ยวพี่ต้องไปช่วยป้าสามยกน้ำที่ไร่ เสี่ยวเมี่ยว เธออยู่บ้านเป็นเพื่อนแม่ด้วยล่ะ”
“พี่วางใจได้เลย หนูจะดูแลแม่อยู่บ้าน”
หยางซู่ก็จากไปในไม่ช้า
โจวฉงทนกับสภาพในห้องไม่ไหวจริง ๆ หลังจากเด็กชายไปแล้ว นางก็เริ่มงานทำความสะอาด ก่อนอื่นก็ต้องเตรียมของที่ใช้ทำความสะอาดให้พร้อม
“เสี่ยวเมี่ยว ในบ้านมีตะกร้าไหม พาแม่ไปเก็บของหน่อยสิ”
“มี หลังบ้านมีตะกร้าไม้ไผ่อยู่ หนูไปเอามาให้” หยางเมี่ยวถือตะกร้าวิ่งออกมาในไม่ช้า “แม่ แม่จะเก็บอะไรเหรอ?”
“แม่ก็ไม่รู้ว่ามันชื่ออะไรเหมือนกัน แต่รู้ว่ามันทำให้ของสะอาดได้”
ทั้งสองคนเพิ่งจะออกจากบ้านไป ประตูรั้วบ้านข้าง ๆ ก็เปิดออก กุ้ยเป่ารีบวิ่งออกมาอย่างคล่องแคล่ว “เสี่ยวเมี่ยว พวกเธอจะไปไหนกัน?”
“ฉันกับแม่จะไปเก็บของ เธอจะไปด้วยไหม?”
“ไปสิ ไป รอฉันด้วย”
กุ้ยเป่าวิ่งหอบมาถึง “ออกจากบ้านทำไมไม่เรียกฉันด้วยล่ะ”
หยางเมี่ยวหันไปยิ้มให้โจวฉง “เขาเป็นเด็กติดตามน่ะ ไปไหนมาไหนก็ต้องตามไปด้วย” นางหันไปทางกุ้ยเป่า “เธอออกมาบอกคุณยายแล้วหรือยัง ระวังเธอหาตัวเธอไม่เจอนะ”
“เธอไปที่ไร่แล้ว ไม่มีเวลามาดูแลฉันหรอก”
กุ้ยเป่าดูอายุพอ ๆ กับหยางเมี่ยว โจวฉงมองเขาด้วยความสงสัย จากที่ฟังพวกเขาพูดกัน เขาดูเหมือนจะอาศัยอยู่กับคุณยาย แล้วเขาจะเป็นเด็กที่ไม่มีพ่อแม่เหมือนกันเหรอ?
“วันนี้เธอพาแม่เธอออกมาได้ยังไง ไม่กลัวป้าเธอ……” เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นโจวฉงจ้องมองอยู่ข้าง ๆ ก็รีบกลืนคำพูดครึ่งหลังลงคอไป แล้วหันไปยิ้มให้โจวฉง “ป้า!”
“ฉันจะบอกข่าวดีให้ฟัง แม่ฉันหายดีแล้ว”
“จริงหรือเปล่า?” เด็กชายตกใจ มองโจวฉงด้วยความอยากรู้ “วันนี้ตอนพวกเราเจอเธอ เธอยังจำเธอไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แล้วหายดีได้ยังไง”
หยางเมี่ยวได้ยินแบบนั้นก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที “เธอไม่เคยจำพวกเราไม่ได้ซักหน่อย เธอแค่จำเธอไม่ได้ต่างหาก แม่ฉันหายดีแล้วเธอไม่ดีใจเหรอ?”
“ฉันดีใจสิ ว่าแต่พวกเธอจะไปเก็บอะไรกัน?”
หยางเมี่ยวก็หันไปมองโจวฉงด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน
“ไปเก็บลูกประคำปีกไก่ ไว้ใช้ตอนทำความสะอาด”
“ลูกประคำปีกไก่คืออะไร?”
“เอ๊ย ทำไมเธอมีคำถามเยอะจัง ตามแม่ฉันไปก็ได้ เดี๋ยวก็รู้เอง”
ทั้งสามคนเดินลงเนินไปอีกสักพัก โจวฉงก็เห็นต้นลูกประคำปีกไก่ต้นที่เห็นเมื่อครู่ได้อย่างรวดเร็ว ต้นไม้ไม่ใหญ่ แต่มีผลห้อยอยู่เต็มต้น นางชี้ไป “ที่ฉันจะเก็บคือผลบนต้นไม้นั่น”
กุ้ยเป่าดึงเสี่ยวเมี่ยววิ่งไป “ป้าโจวจะเก็บมันเหรอ? หนูช่วยเก็บให้” พูดจบก็เตรียมจะปีนขึ้นไปบนต้นไม้
โจวฉงรีบดึงเขาลงมา “อย่าปีน เดี๋ยวอันตราย”
นางดึงเด็กทั้งสองให้ออกไปยืนข้าง ๆ แล้วก็เตะต้นไม้ไปหนึ่งที ผลไม้บนต้นก็ร่วงลงมาทันที “พวกเราแค่เก็บที่ร่วงลงมาแล้วก็พอ ไม่ต้องปีนต้นไม้” ครั้งเดียวนางก็ไม่ต้องใช้มากด้วย
เด็กทั้งสองจึงย่อตัวลงเก็บผลลูกประคำปีกไก่ที่อยู่บนพื้น