คู่สามีภรรยาตระกูลอู๋ตักน้ำอยู่ไม่กี่เที่ยว โอ่งน้ำก็เกือบเต็มแล้ว
โจวฉงเก็บเครื่องมือลงในกระเป๋าสะพายหลัง สะพายขึ้นบ่าแล้วพาทั้งสองคนออกจากบ้าน
“พี่สะใภ้คนที่สอง ทำไมป้าเฟิงถึงเรียกพี่ว่าเอชวงล่ะ พี่ไม่ได้ชื่อหัวเหนียงหรือ”
“ชื่อจริงของฉันคือโจวฉง ส่วนชื่อหัวเหนียงมาจากไหน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“ตอนพี่มาอยู่บ้านเรา ทุกคนก็เรียกพี่ว่าหัวเหนียงมาตลอด ที่แท้พี่ไม่ได้ชื่อนี้นี่เอง พี่สะใภ้ ก่อนมาอยู่บ้านเรา บ้านเดิมของพี่ทำอะไรกันหรือ ที่บ้านมีหมอหรือ”
“หลังจากหายดีแล้ว ฉันก็จำเรื่องเก่า ๆ ไม่ได้เลย น้องชายคนที่สาม ฉันได้ยินมาว่าตอนนั้นนายค้าขายคนขายฉันมา ที่ฉันมาถึงที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง”
“เป็นเรื่องเมื่อสิบกว่าปีก่อนแล้ว ฉันจำได้แค่ว่าวันหนึ่งมีหญิงชราคนหนึ่งมาที่หมู่บ้าน เรียกให้คนไปช่วย บอกว่าลูกสาวป่วย ขอให้คนในหมู่บ้านช่วยสักหน่อย บ้านอื่นไม่มีใครไป มีแต่พ่อที่พาฉันกับพี่ชายคนที่สองไปช่วยแบกคนกลับมา หญิงชราคนนั้นบอกคนในบ้านเราว่าพวกเธอเดินทางไปเยี่ยมญาติแล้วหลงทาง ตอนนี้ไม่มีเงินค่าเดินทางกลับ ถ้าที่บ้านมีใครต้องการภรรยา ก็ยกลูกสาวให้ ขอแค่สามอาชาก็พอ ตอนนั้นที่บ้านกำลังกลุ้มเรื่องการแต่งงานของพี่ชายคนที่สองอยู่พอดี สุดท้ายจึงกัดฟันจ่ายสามอาชาไป ต่อมาพี่หายดี ทุกคนถึงได้รู้ว่าหญิงชราคนนั้นเป็นนายค้าขายคน แต่เงินก็จ่ายไปแล้ว พี่ก็เลยต้องอยู่ที่นี่”
ดูจากเรื่องนี้แล้ว ตระกูลหยางก็ไม่ได้ผิดอะไรมากนัก พวกเขาเองก็ถูกหลอกเหมือนกัน
“พี่สะใภ้ อย่าโทษพี่ชายคนที่สองเลยนะ จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนดี ตอนแต่งงานกันใหม่ ๆ เขายังไปคุยกับพ่อว่าจะส่งพี่กลับไปด้วยซ้ำ แต่ไม่นานพี่ก็เสียสติ ชีวิตของเขาก็ลำบากมามากเหมือนกัน”