“ป้าคะ ฉันไปดูด้านหลังได้ไหมคะ”
“ด้านหลังมีอะไรให้ดูล่ะ ก็แค่กองไม้กับที่รกร้างผืนหนึ่ง”
แต่โจวฉงก็ยังแอบมองผ่านประตูหลัง ที่นั่นเหมือนกับฝั่งของพวกเธอ ไม่มีรั้วกั้นลานบ้าน ส้วมก็เรียบง่ายเสียจนน่าใจหาย
“ป้าคะ ถ้าฉันอยากทำแปลงผักข้างบ้านหรือหลังบ้านสักแปลง คนในหมู่บ้านจะว่าอะไรไหมคะ”
แต่ก่อนหมู่บ้านของเธอมีการกำหนดเขตที่ดินไว้ชัดเจน ต่อเติมบ้านเลยเขตแม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้ เธอคิดว่าก่อนทำอะไรควรถามให้แน่ใจก่อน
“อยากทำก็ทำไปสิ ที่ดินตามสัญญาที่ดินของเรามีตั้งสองหมู่ บ้านกินพื้นที่ไปแค่ไหนกันเชียว แปลงผักจะกินที่สักเท่าไหร่ แต่ฉันไม่มีแรงไปดูแล ไม่อย่างนั้นก็คงทำไว้สักแปลงแล้ว”
“สัญญาที่ดินหรือคะ”
“เรื่องนี้ต้องถามเสี่ยวซู่ที่บ้านพวกเธอนั่นแหละ” เฟิงชื่อยิ้ม “ถึงบ้านเราจะอยู่ห่างไกล แต่ก็มีสัญญาที่ดินนะ อย่างสัญญาที่ดินกับทะเบียนบ้านพวกนี้สำคัญทั้งนั้น เสี่ยวซู่คงเก็บเอาไว้แน่”
โจวฉงพยักหน้า ยิ้มพลางบอกว่ากลับไปจะลองเปิดดูให้ดี
เฟิงชื่อแสดงสีหน้าประหลาดใจอีกครั้ง “หรือว่าเธออ่านหนังสือออกด้วยหรือ”
โจวฉงเองก็งุนงงอยู่บ้าง แต่ก่อนเธออ่านหนังสือออกแน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าอักษรของที่นี่เธอจะอ่านออกหรือเปล่า “ฉันก็จำไม่ได้เหมือนกัน ลองดูแล้วก็รู้เองค่ะ”
อาหารของเด็กทั้งสามคนเสร็จอย่างรวดเร็ว
หยางเมี่ยววิ่งกลับไปหยิบชามมาตักน้ำแกงผักวรรณะใส่ให้โจวฉงชามใหญ่ “แม่หิวแล้ว รีบกินเถอะค่ะ”