“แม่เป็นอะไรหรือ” เด็ก ๆ เห็นเธอหยุดก็หยุดตามไปด้วย
“พวกเธอดูต้นนี้สิ ลำต้นสีเทามีขน ใบเป็นใบประกอบแบบขนนก นี่คือหางกุย” เธอรู้อยู่แล้วว่าเข้าป่ามาต้องเจอของดีแน่
“หางกุยคืออะไร กินได้ไหม” เสี่ยวเมี่ยวสนใจจึงเดินเข้ามาใกล้
“เอาไปตุ๋นซุปได้ เป็นสมุนไพรชนิดหนึ่ง”
เสี่ยวซู่เดินเข้ามาดูต้นไม้ด้วย เขามองโจวฉงอย่างไม่อยากเชื่อ “แม่ยังรู้จักสมุนไพรด้วยเหรอ!”
โจวฉงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “รู้จักอยู่บ้าง มาเถอะ เราขุดขึ้นมาดู จะได้รู้ว่าแม่จำผิดหรือเปล่า”
ที่จริงพืชหลายชนิดหน้าตาคล้ายกันมาก จำผิดได้ง่าย ถ้าไม่ขุดขึ้นมาดูก็ยืนยันไม่ได้จริง ๆ
ทั้งสามใช้ไม้ในมือแซะดิน เพราะไม่มีจอบ การขุดรากจึงลำบากเป็นพิเศษ แต่โชคดีที่ท้ายที่สุดก็ขุดขึ้นมาได้อย่างราบรื่น
“แม่ รากมันยาวจัง นี่ไม่ใช่แค่รากไม้ธรรมดาหรือ”
เมื่อโจวฉงเห็นรากฝอยก็ยิ่งมั่นใจ “ใช่แล้ว ไม่ผิดแน่ รีบใส่ตะกร้าเร็ว”
“แม่ ทางนี้ยังมีอีกนะ” หยางซู่ชี้ไปข้าง ๆ พลางเตรียมลงมือขุด
“วันนี้เราไม่ได้เอาเครื่องมือมา ขุดแบบนี้เสียเวลามาก ตอนนี้ก็บ่ายแล้ว จำที่นี่ไว้ก่อน คราวหน้าค่อยเอาเครื่องมือมาขุด วันนี้เดินดูต่ออีกหน่อยดีกว่า”
ทั้งสามเดินต่อไปข้างหน้า
“แม่ สมุนไพรนี้มีประโยชน์อะไร ตุ๋นซุปคืออะไร เราจะเอามันไปตุ๋นซุปอะไร” เสี่ยวเมี่ยวสงสัยเรื่องหางกุยมาก
“หางกุยเป็นสมุนไพรบำรุงเลือดลม เอาไปตุ๋นกับไก่ดีที่สุด ส่วนตุ๋นซุปก็คือการต้มซุป พวกเธอไม่เคยต้มซุปหรือ”