ขายยาได้อย่างราบรื่น พอออกจากร้านขายยา เสี่ยวซู่ก็เดินตามหลัง คอยประคองกระเป๋าสะพายหลังให้เธอ
โจวฉงไม่เข้าใจ พอหันไปก็เห็นเขาเดินอ้อมไปอยู่ด้านหลังกระเป๋าสะพายหลังอีกแล้ว “เสี่ยวซู่ ทำอะไรน่ะลูก”
“แม่ ในกระเป๋าสะพายหลังของแม่มีเงิน ผมช่วยเฝ้าให้” เมื่อครู่เขาเห็นเถ้าแก่ร้านขายยาให้เงินมามากมาย ได้ยินว่ามีตั้งสี่สิบกว่ายวน เขาไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน ต้องเฝ้าไว้ให้ดี
โจวฉงถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วดึงเขามาอยู่ข้างหน้า มองซ้ายมองขวา “แม่ห่อเงินไว้กับเสื้อผ้าแล้ว คนอื่นไม่เห็นหรอก ลูกทำท่าระแวดระวังจ้องกระเป๋าแบบนี้กลับจะยิ่งทำให้คนสงสัย มา ไม่ต้องกลัว เดินตามแม่มา แม่จะพาไปกินข้าว”
เสี่ยวซู่ซ่อนความดีใจไว้ไม่มิด “แม่ เงินเยอะจัง” เขาพูดเบา ๆ อย่างดีใจ พลางแอบมองกระเป๋าสะพายหลังอีกครั้ง แล้วผูกปากกระเป๋าให้แน่นหนา
โจวฉงจูงมือเขา “ใช่แล้ว เก็บเงินต่ออีกสักสองสามเดือน บางทีอาจพอสร้างบ้านได้ แม่ยังต้องออกไปหางานเพิ่มอีก ลูกอย่ามัวแต่จ้องกระเป๋าสะพายหลังเลย พวกเราไปกินข้าวกัน” เธอพาเสี่ยวซู่ไปที่แผงขายแป้งย่างไส้เนื้อ
“เถ้าแก่ เอาแป้งย่างไส้เนื้อสี่ชิ้นกับน้ำแกงสองถ้วยค่ะ”
เดิมทีเถ้าแก่ตั้งใจจะเก็บร้านแล้ว แต่พอเห็นลูกค้าแวะมา ทั้งครอบครัวก็เริ่มย่างแป้งไส้เนื้อขึ้นมาใหม่
รอบ ๆ มีผู้คนเดินขวักไขว่ไม่น้อย
“ฟ้ามืดแล้ว วันนี้คงซื้อของไม่ครบ พวกเราคงต้องพักในเทศมณฑลอีกสองคืน”
“แม่ ถ้าผมนอนกับแม่ต้องจ่ายเงินเพิ่มไหม”
“ไม่ต้อง พวกเรานอนห้องเดียวกัน ไม่เสียเงินเพิ่มหรอก”