การเดินทางตลอดวันนี้ยังคงเหน็ดเหนื่อยเหมือนเดิม ตอนรถจอด เสี่ยวซู่ยังคงหันซ้ายหันขวามองไปรอบ ๆ ส่วนโจวฉงลงจากรถไปแล้ว ความรู้สึกที่เท้าได้สัมผัสพื้นช่างดีเหลือเกิน ถ้านั่งต่ออีกคงปวดเอวแน่
“แม่ เรามาถึงเทศมณฑลแล้วเหรอ”
“ถึงแล้ว” โจวฉงแบกกระเป๋าสะพายหลังขึ้นอย่างยากลำบาก เสี่ยวซู่รีบเดินไปด้านหลังช่วยประคองให้
“แม่ เอาของใส่กระเป๋าสะพายหลังใบเล็กของหนูบ้างไหม กระเป๋าของหนูยังว่างอยู่เลย”
“ไม่ต้อง ๆ ถ้าแม่แบกไม่ไหวค่อยว่ากัน แกเดินข้าง ๆ อย่าเดินตามหลัง คนในเทศมณฑลเยอะ ถ้าเกิดพลัดกันแล้วหาไม่เจอจะยุ่งยาก”
“เราจะไปไหนกัน”
“เดินตามแม่มา เราจะไปที่ร้านขายยากันเลย ถ้าวันนี้ที่ร้านมีคนรับซื้อ เราก็ไม่ต้องเสียเวลาอีกวัน พรุ่งนี้เช้ากลับได้เลย แต่ถ้าที่ร้านไม่มีคนรับซื้อ ก็ต้องหาโรงเตี้ยมพัก แล้วค่อยกลับวันมะรืน”
ที่นี่อยู่ห่างจากฟูหมินถังพอสมควร โจวฉงกลัวว่าพอไปถึงจะมืดจนร้านปิดเสียก่อน เมื่อเห็นรถวัวรับส่งคนอยู่ริมถนน เธอจึงจ่ายเงินยี่สิบเหวินให้คนขับพาพวกเธอไปส่งที่ฝูหมิงถัง
เสี่ยวซู่นั่งอยู่บนรถวัว มองแผงขายอาหารร้อน ๆ ริมถนน จู่ ๆ ท้องก็เริ่มร้องจ๊อก ๆ เขารีบเอามือกุมท้องแล้วหันไปมองร้านรวงหลากสีสันที่คึกคักและสวยงามข้างทางแทน
“หิวแล้วใช่ไหม ตอนเที่ยงกินแค่หมั่นโถวลูกเดียวเอง รออีกสักครู่นะ พอเราไปถึงร้านยาแล้วจัดการธุระเสร็จ แม่จะพาไปกินของอร่อยสักมื้อ แล้วค่อยพาไปเดินเล่น แม่บอกแกนะ ร้านในเทศมณฑลหลายร้านเปิดตอนกลางคืนด้วย ถนนแขวนโคมไฟไว้ คึกคักมากเลย”
“แม่ หนูไม่เป็นไร” จู่ ๆ เขาก็เห็นแผงขายหวีริมถนน “แม่ ดูสิ หวีที่เสี่ยวเมี่ยวอยากได้”