เฟิงชื่อกับกุ้ยเป่าและเสี่ยวเมี่ยวอยู่บ้านตากข้าวสาลีและนวดข้าว ส่วนโจวฉงพาเสี่ยวซู่ขึ้นเขาไปขุดสมุนไพรต่อ คราวนี้เธอพบสมุนไพรอีกชนิดหนึ่ง นั่นคือหวงฉี
“แม่ เทียนหมาราคาดีที่สุด แต่ตอนนี้หายากขึ้นทุกที หางกุยก็หาไม่ง่ายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”
“ก็เป็นเรื่องปกติ สมุนไพรพวกนี้ต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะโต ยิ่งหายากก็ยิ่งมีค่า ไม่อย่างนั้นจะขายได้ราคาดีได้ยังไง ถ้าอีกสักพักหาในเขาแถบนี้ไม่ได้แล้ว แม่คงต้องลองไปดูที่เขาลูกอื่น แม่ยังอยากอาศัยสมุนไพรพวกนี้สร้างบ้านอยู่นะ!”
“แม่จะสร้างบ้านเหรอ!” เสี่ยวซู่สะดุ้ง “สร้างบ้านต้องใช้เงินตั้งเยอะนะ”
“แม่รู้ เพราะอย่างนั้นเราถึงต้องพยายามหาให้มากขึ้น แล้วเอาไปขายให้ได้มากขึ้นไง”
ช่วงนี้มีเรื่องแปลกอยู่บ้าง พวกเขาหาสมุนไพรไปเรื่อย ๆ ก็เจอคนอยู่บ่อยครั้ง ทั้งที่ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม ดูเหมือนมีคนจงใจตามพวกเขาอยู่ ที่นี่คงขุดต่อไปนาน ๆ ไม่ได้แล้วจริง ๆ
ระหว่างทางกลับบ้านหลังลงจากเขา พวกเธอเจอชานผิงเข้า
ชานผิงดีใจมากเมื่อเห็นพวกเขา “ป้าสะใภ้ เสี่ยวซู่ ขาน้องสาวผมต่อกระดูกเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เข้าเฝือกและกินยาอยู่ หมอบอกว่าอีกเดือนเดียวก็หาย ต้องขอบคุณพวกคุณมากเลย”
“ดีจัง!” เสี่ยวซู่ดีใจไปด้วย “ใช้เงินไปเท่าไหร่”
ชานผิงชะงักไป ก่อนจะมองโจวฉงอย่างกระอักกระอ่วน “ป้าสะใภ้ พ่อผม...ช่วงนี้ยังไม่มีเงินคืนให้ป้า ครั้งนี้ใช้เงินไปกว่าสองเหลี่ยงเงิน แล้วยังต้องกินยาต่ออีก”
โจวฉงยิ้ม “ป้าไม่ได้ขาดเงิน บอกพ่อแกไว้ว่าเมื่อไหร่พอมีเงินค่อยคืนก็ได้ ดูสิ พอน้องสาวแกหาย ทุกคนก็มีความสุข พ่อแกแค่คิดไม่รอบคอบ ตั้งแต่แรกก็ควรส่งน้องไปหาหมอแล้ว บางทีอาจไม่ต้องเสียเงินมากขนาดนี้ด้วยซ้ำ”