ตอนที่ 5 อาบน้ำ

"วันนี้คงไม่ทันแล้ว พรุ่งนี้ค่อยเอาผ้าและผ้าห่มในตู้มาซักใหม่ทั้งหมดก็คงพอแล้ว" ตอนนี้คนที่เหม็นที่สุดในบ้านคงเป็นตัวเธอเอง

เธอเก็บกวาดในบ้านเรียบร้อย จากนั้นก็ออกไปที่ลานบ้านเพื่อเก็บกวาดข้าวของที่ไม่ใช้แล้ว สองเด็กน้อยช่วยกันคนละมือสองคน ไม่นานก็ขนของที่ไม่ต้องการไปทิ้งให้ไกลจนหาย บ้านทั้งหลังก็สะอาดสะอ้านในที่สุด

"ขอบใจพวกหนูมากนะกุ้ยเป่า ใกล้ค่ำแล้ว กลับบ้านเถอะ"

"ป้า บ้านป้าสะอาดจัง ถ้าบ้านหนูจะเก็บกวาดได้แบบนี้บ้างก็คงดี"

"ป้าอาสาช่วยเองได้นะ แต่ต้องไปถามยายของหนูก่อน เพราะถ้าเก็บกวาดไปโดนของสำคัญ ๆ หายไปจะยุ่งเอา"

พูดถึงของสำคัญ เธอรีบหันไปทางหยางเมี่ยว "วันนี้ฉันทิ้งของไปตั้งเยอะ ไม่มีอะไรที่ซ่อนเงินไว้ด้วยใช่ไหม" เธอรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าบ้านนี้คงจะจนกรัง

หยางเมี่ยวส่ายหน้า "แม่ บ้านเราไม่มีเงินหรอก"

เป็นอย่างที่คิด ข่าวนี้ช่างน่าเจ็บปวดจริง ๆ เธอลูบหัวหยางเมี่ยว และรู้สึกสงสารเด็กสองคนนี้ขึ้นมาอีกครั้ง

กุ้ยเป่ากลับบ้านไปแล้ว โจวฉงหาไปทั่วในบ้าน "เสี่ยวเมี่ยว ข้าวของบ้านเราอยู่ไหนกัน ทำไมไม่เห็นเลย"

ในฐานะผู้ใหญ่ ช่วงเย็นแบบนี้เธอควรทำอาหารเย็นให้เด็ก ๆ พอเสี่ยวซู่กลับมา คงจะหิวแย่แล้ว ถึงจะไม่มั่นใจฝีมือการก่อไฟของตัวเองนัก แต่ก็ยังมีเด็กสาวคนนี้ช่วยอยู่ น่าจะจุดไฟได้แน่ ๆ

"แม่ บ้านเราไม่มีข้าวสาร"

"ไม่มีข้าวสาร?" โจวฉงตะลึง ไม่มีเงินก็ว่าไปอย่าง ไม่มีข้าวแล้วจะอยู่กันยังไง "ไม่มีข้าวแล้วปกติพวกหนูกินอะไรกันล่ะ"

"พวกเราไปช่วยงานบ้านลุงสาม ได้กินข้าวที่บ้านลุงสามบ้าง ตอนเที่ยงวันนี้ที่แม่กินแป้งทอด ก็เป็นของบ้านลุงสาม"

"กินที่บ้านเขาตลอดเลยเหรอ?"

หยางเมี่ยวกำมือแน่น "ก็...ไม่เชิง มีงานก็มีข้าว ไม่มีงานก็ไม่ได้กิน พวกเราจะไปขุดผักป่าบนเขามาต้มกินบ้าง บางทีป้าเฟิงบ้านข้าง ๆ ก็เอาข้าวมาให้กินบ้าง"

"บ้านเราไม่มีที่นาเหรอ?"

"มีอยู่หนึ่งไร่ แต่ตระกูลลุงใหญ่เขาปลูกอยู่ จะได้ข้าวก็ต่อเมื่อถึงฤดูเก็บเกี่ยว เมื่อปีก่อนเขาให้ข้าวมาก็กินหมดไปนานแล้ว"

นี่มันยากยิ่งนัก สถานการณ์ตอนนี้ลำบากเหลือเกิน

เธอถอนหายใจ "งั้นต้มน้ำก่อน ฉันจะสระผมและอาบน้ำให้หนู"

"ไม่ต้องต้มน้ำหรอกแม่ ฉันกับพี่ชายไปอาบที่แม่น้ำตรง ๆ เลย"

โจวฉงนึกอะไรขึ้นมาได้ มองถังน้ำแล้วมองตัวเอง ใช่แล้ว อากาศร้อนขนาดนี้ ตัวสกปรกขนาดนี้ ถ้าจะอาบด้วยกะละมังต้องอาบอีกกี่ครั้งกว่าจะสะอาด สู้ลงไปอาบในแม่น้ำเลยดีกว่า

"งั้นแม่พาไปที่แม่น้ำ ขัดตัวเอาดินออกก่อน กลับมาแล้วค่อยราดน้ำสะอาดแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้ต้องอาบให้สะอาดหมดจด"

หยางเมี่ยวพยักหน้าหงึก ๆ ข้าง ๆ "แม่ ใช้ผลไม้ลื่น ๆ บีบน้ำมาฟอกตัว จะได้สะอาด"

พวกเขาถือกะละมังไปที่แม่น้ำ โจวฉงสระผมให้หยางเมี่ยวก่อน ผมเด็กน้อยคงไม่ได้หวีมานาน ไม่เพียงแต่สกปรก ยังพันกันเป็นปม เธอใช้ฟองสบู่ถูเบา ๆ แล้วค่อย ๆ แกะปมผมที่พันกันอย่างระมัดระวัง จนกว่าผมจะลื่นสลวยจึงเสร็จ สระผมเสร็จก็เริ่มอาบน้ำ

หยางเมี่ยวถึงจะยังเล็ก แต่ก็เป็นผู้หญิง จะถอดเสื้อผ้าอาบให้หมดไม่ได้ โจวฉงจึงให้เธอเกาะก้อนหินริมน้ำแช่อยู่ในน้ำ

แช่สักพักจึงให้ลุกขึ้นมาฟอกสบู่ให้ จากนั้นก็ถูหน้า คอ แขน ขา อย่างแรง พอถูไปสักพัก ก็มีขี้ไคลหลุดออกมาเป็นชั้น ๆ คงเพราะไม่เคยใช้สบู่หรืออาบน้ำแบบลวก ๆ มาก่อน

หยางเมี่ยวเขินหน้าซ่าน "ฉันนี่สกปรกจริง ๆ เลยนะเนี่ย"

โจวฉงยิ้ม "เมื่อก่อนแม่ดูแลพวกหนูไม่ดี ต่อไปนี้ขอเพียงแม่อยู่ แม่จะทำให้พวกหนูสะอาดหมดจด" ถูไปได้สักพักก็ให้หยางเมี่ยวลงไปแช่น้ำอีกครั้ง แล้วตัวเองก็ลงไปด้วย แหวกว่ายไปด้านหลังช่วยถูให้

หยางเมี่ยวตกใจ "แม่ แม่เล่นน้ำเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่"

"แม่เล่นน้ำเป็นมานานแล้ว แค่ก่อนหน้านี้ป่วยเลยไม่ได้ลงน้ำ ถ้าแม่ไม่เป็นจะให้หนูลงไปได้ยังไง อันตรายจะตาย!"

หยางเมี่ยวพยักหน้าเข้าใจ "อ๋อ ที่แท้แม่ก็เล่นน้ำเป็นนี่เอง งั้นแม่ สอนหนูเล่นน้ำหน่อยได้ไหม หนูอยากเรียน"

"ได้สิ ว่างเมื่อไหร่แม่จะสอนให้"

เด็กสาวอาบน้ำเสร็จในไม่ช้า รู้สึกตัวเบาสบายราวกับลอกคราบ โจวฉงผลักเธอขึ้นฝั่ง

"รีบกลับบ้านไปเถอะ กลับไปแล้วราดน้ำสะอาดอีกที แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า ถ้าเห็นเสี่ยวซู่กลับมาแล้ว ให้เขามาที่แม่น้ำ"

"รู้แล้วแม่" หยางเมี่ยวสวมรองเท้าแล้ววิ่งไป

บริเวณนี้ดูเหมือนจะไม่มีใครผ่านมา โจวฉงฟอกสบู่ทั้งหัวและตัว แล้วถูตัวแบบเดียวกับที่เพิ่งถูให้หยางเมี่ยว รู้สึกว่าตัวเองสกปรกยิ่งกว่าเด็กเสียอีก ขี้ไคลยิ่งถูยิ่งออก เธอคิดว่าถ้าไม่ได้ลงน้ำอาบแบบนี้ คงต้องใช้น้ำสองถังก็ยังไม่พอ ขณะที่เพิ่งอาบเสร็จเตรียมจะสระผมจริงจัง หยางซู่ก็เดินมา

"แม่ แม่มาอาบน้ำที่นี่ทำไม" เขาขมวดคิ้วมองไปรอบ ๆ อย่างไม่เห็นด้วย

เจ้าเด็กน้อยคงจะคิดว่าเธอทำตัวน่าอาย

เธอยิ้ม "แม่ตัวสกปรกเกินไป กลัวอาบที่บ้านไม่สะอาด เลยมาอาบที่แม่น้ำตรงนี้ พออาบสะอาดแล้วจะไม่อาบข้างนอกอีก วางใจได้ ที่นี่ไม่มีใคร เร็วเข้ามาสิ แม่จะขัดผมและตัวให้ เมื่อกี้แม่ขัดขี้ไคลให้เสี่ยวเมี่ยวออกมาเยอะมากเลย"

เด็กชายถึงจะไม่ค่อยชิน แต่ก็ลงน้ำมา นั่งแช่ข้างก้อนหินเหมือนอย่างเสี่ยวเมี่ยวตอนแรก

โจวฉงแกะผมที่มัดไว้ให้ แล้วค่อย ๆ สระ "วันนี้ไปช่วยงานลุงสามมาทั้งบ่าย เขาให้ข้าวกินไหมล่ะ"

"อืม วันนี้มีโจ๊กชามใหญ่ วางไว้บนโต๊ะแล้ว แม่ หิวหรือเปล่า"

"ไม่หิว แม่แค่ถามเล่น ๆ เสี่ยวซู่ เหนื่อยหน่อยนะ"

เด็กชายตัวสั่นเล็กน้อยที่ไหล่ แล้วจุ่มหน้าลงไปในน้ำทันที พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็มีรอยยิ้มเต็มหน้า

"วันนี้กลับมาแล้วตกใจ บ้านเปลี่ยนไปหมดเลย เสี่ยวเมี่ยวบอกว่าแม่กับน้องทำความสะอาดกันมาทั้งบ่าย แม่กับน้องก็เหนื่อยเหมือนกัน"

"นี่เป็นสิ่งที่แม่ควรทำอยู่แล้ว เมื่อก่อนแม่ป่วย ดูแลพวกหนูไม่ดี ต่อไปนี้ขอเพียงแม่อยู่ แม่จะพยายามดูแลพวกหนูให้ดีที่สุด เราค่อย ๆ ไปด้วยกันนะ"

เธอมาเกิดที่นี่ ได้เป็นแม่ของเด็กสองคนนี้ คงเป็นฟ้าลิขิต ไม่ว่าจะเพื่อตัวเองหรือด้วยความเห็นใจ ตอนนี้เธอต้องแสดงบทบาทนี้ให้ดี ส่วนเรื่องอนาคตก็ค่อยว่ากันทีละก้าว

สองคนอาบน้ำขัดตัวกันในแม่น้ำจนสะอาดแล้วก็กลับบ้านตัวเปียก ๆ เสี่ยวเมี่ยวรออยู่ที่หน้าประตู เห็นพวกเขามาก็รีบเตรียมน้ำไว้ให้ราด "แม่ รีบราดน้ำแล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ฟ้ามืดแล้ว พี่ชาย เดี๋ยวพี่ราดเสร็จฉันราดให้"