เย่เฉิงหยิบเบ็ดตกปลาขึ้นมาวางบนแพไม้ “พรสวรรค์ของฉัน… พูดง่าย ๆ ก็คือฉันเป็นนักบวช รักษาบาดแผลได้ ตามคำอธิบายแล้ว ต่อให้แขนขาดหรือถูกศัตรูฟันขาดครึ่งท่อนก็รักษาได้”
“แต่ถ้าหัวขาดก็ไม่ได้ ตอนนี้มานาของฉันใช้ได้สามครั้ง หมายความว่าต่อให้นายถูกฟันขาดครึ่งท่อนสามครั้ง หรือแขนขาดสามครั้ง ฉันก็ช่วยรักษากลับมาได้หมด ถ้าบาดเจ็บเล็กน้อยก็รักษาได้อีกหลายครั้ง แต่ถ้าแผลหนักก็จะสิ้นเปลืองมากขึ้น”
ตามปกติแล้ว ทุกคนควรปกปิดพรสวรรค์ของตัวเอง แต่สถานการณ์ของเธอไม่สู้ดีนัก
เย่เฉิงรู้ดีว่าตัวเองงดงามเพียงใด เมื่อรวมกับเบ็ดตกปลาสีทองแล้ว ไม่ว่าใครมองก็เห็นว่าเธอเป็นของล้ำค่าที่ใคร ๆ ก็อยากได้
ถ้าพรสวรรค์ของเธอเป็นพรสวรรค์สายต่อสู้ระดับหยก เย่เฉิงคงเลือกจากไปจากที่นี่ แล้วสร้างฐานของตัวเอง
แต่พรสวรรค์ของเธอใช้รักษาบาดแผล นั่นกำหนดชะตาไว้แล้วว่าเธอทำได้เพียงพึ่งพาผู้แข็งแกร่งคนอื่น
“นักบวชเหรอ จริงด้วย คุณเหมาะกับการเป็นนักบวชนะ” หวงเจิ้นพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
ใบหน้าของเย่เฉิงแดงระเรื่อ เธอไม่ใช่มนุษย์ดึกดำบรรพ์ ย่อมรู้ว่าหวงเจิ้นหมายถึงอะไร
“หวงเจิ้น พรสวรรค์ของฉันรักษาบาดแผลให้นายได้ เบ็ดตกปลาสีทองก็ช่วยให้มีเสบียงมั่นคงขึ้นบ้าง บวกกับพรสวรรค์ของนาย ต่อให้เจอผู้เล่นคนอื่นก็รับมือได้อย่างสบาย”
“คุณลูกเรือ ไม่ต้องกังวลหรอก” หวงเจิ้นยิ้ม “พรสวรรค์ของคุณเก่งขนาดนั้น เบ็ดตกปลาก็ยอดเยี่ยมขนาดนั้น ผมไม่มีเหตุผลอะไรต้องไล่คุณไป”
เย่เฉิงเม้มริมฝีปาก “ถ้าคุณ…”
นิ้วมือของเธอขยับเล็กน้อย พร้อมกับขยับตัวถอยไปนิดหนึ่ง
เธอเองก็จนปัญญาเหมือนกัน ตัวเองเป็นเพียงหญิงสาวบอบบางที่ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะฆ่าไก่ พรสวรรค์ก็ใช้ต่อสู้ไม่ได้
หวงเจิ้นไม่ใช่คนโง่ เขากลายเป็นกัปตันแล้ว และรู้ว่าพรสวรรค์ของตัวเองแข็งแกร่งกว่าเธอ หากหวงเจิ้นคิดร้ายขึ้นมาจริง ๆ เย่เฉิงก็ไม่มีทางต่อต้านได้แม้แต่น้อย
ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่าหวงเจิ้นคิดจะทำหรือไม่เท่านั้น
เธอรู้สึกว่าตัวเองควรเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเสียหน่อย
นี่คือการเดิมพันกับโชค เดิมพันว่าหวงเจิ้นเป็นคนดี เดิมพันว่าพรสวรรค์ของเขาแข็งแกร่งพอ และเดิมพันว่าเขาจะพาเธอใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในโลกาวินาศแห่งนี้ได้
ระบบก็บอกแล้วว่านี่คือโลกที่ทุกอย่างขึ้นอยู่กับโชค
เย่เฉิงรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาโดยตลอด
“แค่ก ๆ เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยคุยกันทีหลัง ก่อนอื่นตกของกินกับน้ำขึ้นมาก่อน ผมหิวจะตายอยู่แล้ว”
ก่อนหน้านี้ เจียมอิสระยี่สิบสี่สะพานใต้แสงจันทร์ทำให้เขาเสียเรี่ยวแรงไปมาก ตอนนี้ท้องว่างเปล่า
ที่น่าขัดแย้งคือ ต่อให้หิวมาก ตอนนี้ร่างกายของเขาก็ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุด ไม่มีอาการอ่อนแรงลงแม้แต่น้อย
นี่แหละคือพรสวรรค์!
เย่เฉิงพยักหน้า หยิบเบ็ดตกปลาสีทองขึ้นมาแล้วหย่อนลงทะเล
หวงเจิ้นก็ยกเบ็ดตกปลาของตัวเองขึ้นมา เริ่มตกเสบียงเช่นกัน
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังตกเสบียง ช่องโลกและช่องภูมิภาคก็ระเบิดความคึกคัก ข้อความสารพัดหลั่งไหลขึ้นมาบนหน้าจอไม่หยุด
【ช่องโลก/ช่องภูมิภาค】
“ฮ่า ๆ ๆ ไม่เสียแรงที่ฉันทิ้งร่องรอยไว้ในทุกช่องแสดงความคิดเห็น ในที่สุดเรื่องดี ๆ แบบนี้ก็มาถึงฉันสักที”
“เดี๋ยวนะ ที่นี่มันที่ไหนกัน ยังอยู่ในประเทศหรือเปล่าเนี่ย”
“ปล่อยฉันออกไปนะ ฉันเป็นมหาเศรษฐีพันล้าน ใครมันกล้าเล่นงานฉัน!”
“บ้าเอ๊ย เพิ่งจะอ้าปากทำนายเอง ไม่คิดเลยว่ามหาเศรษฐีพันล้านจะตอบสนองเร็วขนาดนี้”
“พักเรื่องมหาเศรษฐีพันล้านไว้ก่อน เบ็ดตกปลาของพวกคุณระดับไหน ของฉันระดับ C”
“เบ็ดตกปลาระดับ D แต่ของแบบนี้ไม่ได้มีประโยชน์อะไร พรสวรรค์ของฉันระดับเพชร”
“ธรรมดา พรสวรรค์ของฉันระดับปริซึม”
“พี่ชาย บังเอิญจัง ฉันก็ระดับปริซึมเหมือนกัน”
“ฮ่า ๆ ฉันก็เหมือนกัน”
“ฉันก็ด้วย”
ข้อความจากพวกพรสวรรค์ระดับปริซึมพากันถาโถมขึ้นมาทันที ถ้าไม่รู้มาก่อน คงนึกว่าพรสวรรค์ระดับปริซึมเป็นระดับต่ำสุด
“เลิกส่งข้อความรัว ๆ สักที พรสวรรค์ของใครเป็นยังไงก็รู้อยู่แก่ใจ ฉันตกปลามาครึ่งวันแล้ว ยังไม่ได้ของกินหรือน้ำสักชิ้น ได้แต่สาวแมวเหมียวผู้แสนอ่อนโยนเต็มไปหมด บ้าเอ๊ย ฉัน…”
“พี่ชายโชคดีนะ ทางนี้มีผู้ชายตัวโตสี่คน เพิ่มเพื่อนกันไว้ก่อน ไว้วันหลังอาจจะมาซื้อของจากคุณก็ได้”
“ทำไมฉันถึงอยู่คนเดียวล่ะ ฮือ ๆ ๆ ๆ”
“คิดว่าคนเยอะแล้วดีนักหรือไง ฉันโดนมองจนทั่วตัวแล้ว!”
“อย่ามาโวยวายในช่องสิ ไม่ใช่ฉันสักหน่อยที่มองคุณจนทั่ว”
“บ้าเอ๊ย พวกงี่เง่าบนเรือ พวกมันทำเหมือนไม่เคยเห็นผู้หญิงมาก่อน พากันเข้าไปประจบจนแทบหมอบเป็นหมา ส่วนคนปกติอย่างฉันกลับโดนกันออกมา!”
“ไม่ใช่สิ พี่น้อง ฉันมีเบ็ดตกปลาระดับ S พรสวรรค์ระดับหยก เลยได้เป็นกัปตันทันที แต่สาวน้อยสายแว้นสามคนนั่นกลับสั่งให้ฉันทำตามพวกเธอ ไม่งั้นก็จะไม่คุยกับฉัน ฉันนี่อารมณ์ขึ้นเลย เลยจัดการพวกเธอตรงนั้น…”
“พี่ชาย ช่องเพิ่งเปิดมาได้ไม่นานเอง สามนาทีหรือเปล่า?”
“ตั้งสามคนเลยนะ”
ในช่องมีข้อความทุกประเภท ทั้งบ่น ทั้งตื่นเต้น ทั้งคร่ำครวญ ทั้งด่าทอว่าไม่ยุติธรรม
หวงเจิ้นเหลือบมองคร่าว ๆ แล้วก็หันกลับมา
ตอนนี้สิ่งสำคัญคือสถานการณ์ของตัวเอง การบ่นไม่ได้ช่วยอะไรเลย
มองดูไม้ รองเท้า กระจก ยาง สาหร่ายทะเล และของอื่น ๆ ที่ตัวเองตกขึ้นมาแล้ว…
หวงเจิ้นถึงกับพูดไม่ออก เบ็ดตกปลาระดับ D มีประสิทธิภาพแค่นี้เองหรือ?
ถ้าไม่มีเย่เฉิงอยู่ด้วย หวงเจิ้นรู้สึกว่าตัวเองคงอดตายอยู่บนเรือแพแน่
พรสวรรค์พลังแห่งชีวิตไม่จำกัดก็ยังต้องกินข้าว เพียงแต่จะคงสภาพร่างกายไว้ในจุดสูงสุดจนถึงวินาทีสุดท้ายก่อนตาย
นี่ก็เป็นเหตุผลที่มันอยู่ในระดับพรสวรรค์ทองคำ
“เอ่อ หวงเจิ้น ฉันมีเสื้อผ้า มีอาหารกับน้ำจืดด้วย กินอะไรสักหน่อยก่อนไหม?” เย่เฉิงจับเบ็ดตกปลาสีทองอร่ามไว้ ด้านหลังมีหีบสมบัติหลายใบที่บรรจุเสบียงจนเต็ม
ในหีบใบหนึ่งมีเสื้อเชิ้ตสีขาววางอยู่หลายตัว
คุณภาพธรรมดา เป็นแบบที่ขายตัวละเก้าหยวนเก้าสิบ ซื้อออนไลน์แล้วส่งฟรี
แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ มันมีค่ากว่าสินค้าแบรนด์เนมทุกชนิด
เย่เฉิงหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวม มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาว แต่ยังไงก็ได้ใส่เสื้อผ้าแล้ว แตกต่างจากก่อนหน้านี้มาก
แต่สำหรับหวงเจิ้นแล้ว แทบจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย
เย่เฉิงดึงเสื้อสองสามครั้ง แต่ก็พบว่าไม่ช่วยอะไร กลับยิ่งทำให้รูปร่างของเธอดูสมบูรณ์แบบขึ้นไปอีก
ลองอยู่หลายครั้ง เธอก็ยอมแพ้ไปตรง ๆ อย่างน้อยก็ดีกว่าเมื่อครู่มากแล้ว
เธอแอบมองหวงเจิ้น เขาดูเหมือนไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนเลย ปฏิกิริยาทางร่างกายเป็นสิ่งที่ผู้ชายปกปิดไม่ได้
สิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอมีแค่ตัวเธอที่รู้ แต่ท่าทีตื่นเต้นของหวงเจิ้น คนอื่นมองแวบเดียวก็รู้แล้ว
เย่เฉิงมองท้องฟ้า ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ตั้งล้านเลยนะ
หวงเจิ้นอดทอดถอนใจไม่ได้ ตั้งแต่ลุกขึ้นยืน เขาก็ยังไม่ได้นั่งลงเลย
ทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกัน หวงเจิ้นเคี้ยวบิสกิต ส่วนตรงกลางแพไม้มีเสบียงที่เย่เฉิงตกขึ้นมา
เธอไม่ได้แอบเก็บไว้ แต่เอาออกมาวางให้เห็นทั้งหมด
ของที่หวงเจิ้นตกขึ้นมาแทบไม่มีประโยชน์ มีแต่ของที่เย่เฉิงตกได้เท่านั้นที่เป็นเสบียงอยู่ไม่น้อย
อาหาร: บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเนื้อวัวผักกาดดองสูตรเก่าชนิดถ้วย 3 ถ้วย น้ำแร่ 500 มิลลิลิตร 6 ขวด บิสกิตอัดแท่ง 3 ชิ้น ขนมปังก้อนเล็ก 6 ชิ้น ซาปี้ 3 ชิ้น
วัสดุ: ยาง 20 ชิ้น กระจก 5 แผ่น ไม้ 30 ชิ้น เชือก 15 เส้น ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ 10 ชิ้น แผ่นเหล็ก 15 แผ่น
สิ่งของอื่น ๆ: หม้อหุงข้าว 1 ใบ กระดาษชำระ 2 ห่อ ฟิกเกอร์เบเลียล 1 ตัว สายชาร์จ 1 เส้น
นี่เป็นของที่เย่เฉิงตกได้คนเดียว ส่วนของหวงเจิ้นแทบไม่นับรวมได้เลย เพราะห่วยเกินไป
อาศัยเบ็ดตกปลาระดับ D ก็พอประทังชีวิตไปได้เท่านั้น ไม่อาจรับประกันเรื่องอื่นได้เลย
“ขยายแพไม้ให้ใหญ่ขึ้นก่อนเถอะ” เย่เฉิงพูดเสียงเบา
นี่เป็นสิ่งที่คนปกติทั่วไปทำกัน แพไม้ที่มีพื้นที่ไม่กี่ตารางเมตรเล็กเกินไป แทบขยับตัวไม่สะดวก แค่คลื่นลมแรงขึ้นอีกหน่อย ของก็อาจถูกพัดตกทะเลได้
【ไม้ -20 เชือก -10 อัปเกรดแพไม้สำเร็จ】
ไม่มีความรู้สึกใด ๆ แพไม้ขยายใหญ่ขึ้นราวกับเกิดขึ้นจากอากาศ ตอนนี้มีพื้นที่ 12 ตารางเมตร
ก่อนหน้านี้มีเพียง 6 ตารางเมตร ตอนนี้ใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า
ในกรณีที่มีแค่สองคน พื้นที่ 12 ตารางเมตรก็นับว่าไม่เล็กแล้ว