「หวงเจิ้น เรือสามารถตั้งชื่อได้ด้วยนะ คุณคิดจะตั้งชื่อว่าอะไร？」เย่เฉิงถาม
เธอบิดตัวไปมา อยากเอนกายลงนอน แต่ในสภาพที่มีเพียงเสื้อเชิ้ต ถ้าลงไปนอนก็คงเท่ากับยื่นของดีให้หวงเจิ้นเห็นชัด ๆ
「งั้นก็... ไซเออร์ละกัน」หวงเจิ้นนึกถึงเกมที่เคยเล่นตอนเด็ก
「ไซเออร์เหรอ？ ฉันนึกว่าคุณจะตั้งชื่อว่าไฮเปอเรียนเสียอีก」เย่เฉิงยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก
「อ๋อ เกมนั้นสินะ ฉันเคยดู เหมือนจะมีเทพนักรบหญิงอยู่คนหนึ่ง」
「ไม่มีนะ」
「มีสิ เป็นหนุ่มผมแดงสายพลังจิตชื่อฉื่อหยวนไง」
เย่เฉิง：「……」
「หวงเจิ้น บนแพไม้ไผ่ของเรามีแค่สองคนก็จริง คนเยอะย่อมดีกว่า แต่ฉันมีเบ็ดตกปลาระดับเอส คุณมีพรสวรรค์ระดับปริซึม แค่สองคนก็พอแล้ว...」
「จริง ๆ มีสามคน」หวงเจิ้นขัดขึ้น「อีกคนถูกฉันฆ่าไปแล้ว」
เย่เฉิงก้มหน้า「ผู้ชายเหรอ？」
「ผู้หญิง」เขาดูออกว่าเย่เฉิงกำลังคิดจะพึ่งพาเขา นี่เป็นเรื่องดี ดังนั้นนอกจากเรื่องลับบางอย่างแล้ว เรื่องอื่นเขาบอกเธอได้หมด
「ความสามารถส่วนหนึ่งของพรสวรรค์ฉันทำให้รับรู้จิตสังหารได้ เธอคิดจะฆ่าฉัน ฉันเลยจัดการเธอก่อน」
「อ้อ ๆ」เย่เฉิงพยักหน้า นับเป็นเรื่องดี
ทั้งคู่อยู่ในสถานการณ์เอาชีวิตรอด สิ่งที่ต้องระวังที่สุดคือการห้ำหั่นกันเอง
การที่หวงเจิ้นฆ่าคนเพราะมีเหตุผลถือเป็นเรื่องดี อย่างน้อยก็ไม่ใช่เพราะเห็นเธอสวยแล้วอยากเก็บเธอไว้คนเดียวถึงได้ฆ่าอีกฝ่าย
เธอไม่สงสัยว่าหวงเจิ้นกำลังโกหกตัวเอง เรื่องนั้นไม่จำเป็นเลยสักนิด
「หวงเจิ้น ฉันโสดมาตั้งแต่เกิด」เย่เฉิงเลือกเพิ่มแต้มต่อให้ตัวเอง พลางบอกข้อดีของตน「ฉันไม่เคยมีแฟนผู้ชาย นี่เป็นครั้งแรก ถ้าคุณ...ไม่เชื่อก็ลองพิสูจน์ดูได้」
เธอรู้จักคนบางประเภทในยุคนี้ดี
ปากบอกว่าโสดมาตั้งแต่เกิด อ้างว่าไม่เคยมีแฟน
เพราะพวกนั้นมีแต่เพื่อนชายสนิท ผู้ชายที่อยู่บ้านเดียวกันก็ไม่ใช่แฟน พอถึงเที่ยงคืนของทุกวันก็จะกลายเป็นสาวใสไร้เดียงสาโดยอัตโนมัติ พรหมจรรย์รีเซ็ตใหม่ทุกวัน
「จริงนะ ฉันไม่ได้โกหกคุณ」
「ฉันรู้」หวงเจิ้นพยักหน้า「เรื่องแบบนี้ดูปราดเดียวก็รู้แล้ว」
มุมปากเย่เฉิงกระตุก「ดะ...ดูปราดเดียวก็รู้เหรอ？」
「แน่นอน」หวงเจิ้นยิ้ม「เมื่อก่อนฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง เขารู้เรื่องพวกนี้ดีมาก ทั้งหมดนี้เขาสอนฉันมา」
「ถะ...ถ้างั้นก็ได้」เย่เฉิงกลอกตาไปมา「หวงเจิ้น คุณอยากได้ภรรยาไหม？ ถ้าอยากได้ ฉันหาให้ได้ทันที」
「เธอเหรอ？」
「แน่นอน」เย่เฉิงพยักหน้า「ลองดูสิ ฉันหน้าตาไม่เลวใช่ไหม พรสวรรค์ก็พอใช้ได้ เบ็ดตกปลาก็เป็นของระดับท็อป ฉันน่าจะมีคุณสมบัติพอใช่ไหม？」
「งั้นก็ได้ ตามฉันมาคารวะพ่อแม่」หวงเจิ้นเป็นคนตัดสินใจเด็ดขาด
เย่เฉิงงุนงงกับความคิดที่พลิกไปพลิกมาของเขาอยู่บ้าง แต่การคารวะพ่อแม่ก็แปลว่าหวงเจิ้นตกลงแล้ว นับเป็นเรื่องดีนี่นา
การเป็นฝ่ายเริ่มกับรอให้อีกฝ่ายเริ่มนั้นไม่เหมือนกัน เธอคิดว่าหวงเจิ้นเป็นคนปกติ เกมเอาชีวิตรอดทำให้คนต้องเผชิญแรงกดดัน คนปกติย่อมมีโอกาสพังทลาย นั่นเป็นเรื่องธรรมดา
ถึงตอนนั้นเธอก็คงเป็นฝ่ายกำหนดทุกอย่างเอง
ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่ดี ในเมื่ออย่างไรก็หนีไม่พ้น แล้วทำไมเธอไม่เป็นฝ่ายรุกเสียก่อนล่ะ
หวงเจิ้นหน้าตาดี เธอก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไร
บางคนอาจลังเล รอไปอีกสักพัก คอยสังเกตว่าพรสวรรค์ของหวงเจิ้นแข็งแกร่งจริงหรือไม่ จะได้ไม่กระโดดลงหลุมไฟ
แต่ความลังเลเช่นนั้นอันตรายถึงชีวิต
เมื่อเย่เฉิงตัดสินใจแล้วก็จะไม่ลังเล
ทุกอย่างจัดอย่างเรียบง่าย ตอนนี้ไม่มีอะไรสักอย่าง ทั้งคู่จึงดื่มน้ำแร่แทนเหล้ามงคล แล้วก็กลายเป็นสามีภรรยากันอย่างเป็นเรื่องเป็นราว
หลังจากนั้นน่ะหรือ... แน่นอนว่าต้องเข้าหอ
……
ใบหน้าเย่เฉิงแดงระเรื่อ มือเล็กวาดวนบนอกหวงเจิ้น
หวงเจิ้นหรี่ตา มองท้องฟ้าสีครามกับเมฆขาว ท้องฟ้าวันนี้ฟ้าจริง ๆ เมฆก็ขาวจริง ๆ คลื่นทะเลก็ซัดสาดรุนแรงจริง ๆ
ลมทะเลพัดผ่าน เย่เฉิงหดตัวเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้ยังไม่รู้สึกอะไร แต่พอลมทะเลพัดมากลับหนาวเย็นจนไม่สบายตัว
เธอฝืนลุกขึ้นนั่ง สูดลมหายใจเฮือกหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่
เมื่อเป็นเช่นนี้ เธอก็ไม่มีทางถอยแล้ว
ท่านแม่ เฉิงเอ๋อร์... แต่งงานแล้ว...
เย่เฉิงทอดถอนใจในใจ ก่อนจะซบอกหวงเจิ้นต่อไป แววตาซับซ้อนอย่างยิ่ง
จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้「หวงเจิ้น ฉันจะท้องไหม？」
เธอมาอยู่โลกนี้ได้ไม่นาน แต่ทุกเรื่องกำลังบอกเธอว่าไม่มีทางกลับไปได้แล้ว และโลกนี้ก็เต็มไปด้วยอันตราย
ถ้าเธอท้องขึ้นมาจริง ๆ... ผลกระทบคงใหญ่หลวงเกินกว่าจะรับไหว
「วางใจเถอะ เธอไม่ท้องหรอก」หวงเจิ้นยิ้มอย่างมั่นใจ「นี่ไม่ใช่คำปลอบใจ แต่เป็นข้อเท็จจริง」
เย่เฉิงถอนหายใจโล่งอก ดูจากท่าทางมั่นใจของหวงเจิ้นแล้ว คงเกี่ยวกับพรสวรรค์ของเขากระมัง
ไม่ท้องก็ดีแล้ว ไม่ท้องนี่แหละดี เป็นเรื่องดีจริง ๆ
พรสวรรค์พลังแห่งชีวิตไม่จำกัดของเขาควบคุมได้อย่างอิสระ
สิ่งมีชีวิตบางอย่างที่แทบจะเรียกว่าสิ่งมีชีวิตไม่ได้ เขาฆ่าได้ง่าย ๆ เพียงยื่นมือออกไป
「หวงเจิ้น...」
「เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งพูด！」
หวงเจิ้นขัดคำพูดเย่เฉิง น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย รูม่านตาหดแคบ จ้องแผงแสงตรงหน้าเขม็ง
【ได้รับแต้มพรสวรรค์ (ระดับปริซึม)】
【เวลาที่ต้องใช้: 88 วัน】
เขาจำได้ว่าพรสวรรค์นี้ต้องใช้เวลา 99 วัน แต่ตอนนี้ลดลงไป 11 วันแล้ว ที่สำคัญ เพิ่งผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น
ในช่วงไม่กี่ชั่วโมงนี้เขาทำอะไรไปบ้าง？
ข้อความด้านบนระบุว่าเวลาลดลงได้ แต่ต้องให้เขาค้นหาวิธีเอง
ส่วนสิ่งที่เขาทำไป...
หวงเจิ้นจ้องใบหน้าเนียนขาวของเย่เฉิง
หรือว่า...
「หวงเจิ้น... คุณ...เป็นอะไรไป？」
ต้องเกี่ยวกับเธอแน่ ๆ เกี่ยวกับเย่เฉิงอย่างแน่นอน！
เป็นแบบไหนกันแน่ ลองอีกครั้งก็รู้แล้ว
หวงเจิ้นพ่นลมหายใจขุ่นออกมา มุมปากยกขึ้น ก่อนจะขยิบตาให้เย่เฉิง
เย่เฉิงยิ้มอย่างจนใจ ชอบจริง ๆ สินะ แต่ฉันก็ไม่ได้รังเกียจหรอก
ผ่านไปหลายชั่วโมง หวงเจิ้นมองพรสวรรค์อีกครั้ง เวลาลดลงไปอีก 4 วัน！
หวงเจิ้นหรี่ตา「เพราะฉันควบคุมได้ ถึงจะทำไปสิบกว่ารอบ แต่เวลากลับลดลงแค่ 4 วัน เห็นได้ชัดว่าไม่เกี่ยวกับฉัน แต่เกี่ยวกับเย่เฉิง」
「ลองคิดดูให้ดี คลื่นทะเลเกิดขึ้น 4 ครั้งพอดี หรือว่าจะเกี่ยวกับคลื่น？」
「ก่อนหน้านี้กระแสน้ำขึ้นลงซัดแพไม้ไผ่แค่ครั้งเดียว งั้น 10 วันแรกคงเป็นเพราะอาบเลือดสัตว์เทพ？」
「ใช่แล้ว ต้องเป็นอย่างที่ฉันคาดไว้แน่！」
เพื่อให้แน่ใจว่าข้อสันนิษฐานของตัวเองถูกต้อง หวงเจิ้นจึงลองอีกครั้ง
เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เวลาลดลงอีกแล้ว
「หวง...หวงเจิ้น ฉัน...ฉันไม่ไหวแล้ว ฮือ ๆ X﹏X」เย่เฉิงร้องเรียกเสียงสะอื้น
ตอนแรกเธอมีความสุขมาก ถึงขั้นเป็นฝ่ายเหนือกว่าหวงเจิ้นอยู่พักหนึ่งด้วยซ้ำ แต่เรี่ยวแรงของเขาราวกับไม่มีวันหมด หลังจากนั้นเธอก็เริ่มรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทีละน้อย
จนถึงตอนนี้ เธอไม่อยากขยับแม้แต่ปลายนิ้ว
หวงเจิ้นโอบเย่เฉิงไว้ จูบซับน้ำตาของเธอ「เอาละ ต่อไปฉันจะระวัง เธอลองดูก่อนว่าพรสวรรค์ของตัวเองใช้กับตัวเองได้ไหม แล้วรักษาตัวเองก่อน」
เย่เฉิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีพรสวรรค์ แสงสีเขียวมรกตพลันปรากฏขึ้นทั่วร่าง เธอกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง บาดแผลบนร่างก็ฟื้นฟูจนหายสนิท
บาดแผลนี้ไม่ร้ายแรง จึงไม่ได้ใช้พลังเวทมากนัก
「ฮ่า ๆ เยี่ยม！」หวงเจิ้นโบกมืออย่างฮึกเหิม แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ถ้ามีพรสวรรค์นี้ อีกไม่นานเขาก็จะได้รับพรสวรรค์อีกครั้งไม่ใช่หรือ？
ครั้งนั้นได้ถึง 4 พรสวรรค์ ต่อให้เป็นระดับทองทั้งหมดก็ยังแข็งแกร่งจนน่าทึ่ง
คนอื่นมีพรสวรรค์แค่อย่างเดียว แต่พรสวรรค์ของเขาไม่มีขีดจำกัด！
เย่เฉิงดึงเสื้อผ้าเข้าหาตัว มองหวงเจิ้นอย่างหวาดกลัว
เธอกลัวจริง ๆ แล้ว
ไม่ใช่คนเขาพูดกันหรือว่าผู้หญิงเป็นฝ่ายได้เปรียบ？
ทำไมพอเป็นเธอถึงใช้ไม่ได้ผลล่ะ？
「แค่ก ๆ เสี่ยวเฉิง อย่ากลัว อย่ากลัว พี่ชายคนนี้เก่งไปหน่อย เธอช่วยอดทนหน่อยนะ」หวงเจิ้นหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
ได้วิธีลดเวลา แถมยังเป็นวิธีที่ทำให้เขามีความสุข ไม่มีอะไรทำให้คนตื่นเต้นไปกว่านี้แล้ว