กร๊อบ!
เจียงชิงเหยียนยังคงหลับใหล หวงเจิ้นบิดคอเธอหักในทันที อย่างน้อยเธอก็จะได้ไม่ต้องเจ็บปวดแม้แต่น้อย
ถ้าเป็นเมื่อก่อน หวงเจิ้นย่อมไม่มีทางทำแบบนี้แน่นอน
แต่ตอนนี้ทุกคนต้องเอาชีวิตรอดกันแล้ว เขาจึงต้องรีบปรับตัวให้ได้ นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ต่อจากนี้ยังมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกหลายครั้ง
จากประสบการณ์อ่านนิยายของเขา อีกไม่นานคงได้เจอพวกอันธพาลหน้าแผลเป็นอะไรทำนองนั้น
ถ้าแพ้ คนที่ตายก็คือตัวเขาเอง
หวงเจิ้นนั่งขัดสมาธิอยู่บนแพไม้ พลางนึกเรียกหน้าต่างสถานะในใจ
【หวงเจิ้น: 22 ปี, ชาย】
【ระดับ: 1 (เลื่อนระดับได้ ระดับกับพลังต่อสู้ไม่ได้แปรผันตามกันอย่างตายตัว)】
【พละกำลัง: 9 (ค่าเฉลี่ย 5)】
【ความเร็ว: 6 (ค่าเฉลี่ย 5)】
【ความอดทน: 11 (ค่าเฉลี่ย 5)】
【การป้องกัน: 7 (ค่าเฉลี่ย 5)】
【พรสวรรค์: ฟังหนึ่งรู้ร้อย, รับรู้ข้อมูลจากแรงสังหาร, พลังแห่งชีวิตไม่จำกัด, สุ่มจับฉลากพรสวรรค์】
【เบ็ดตกปลา: ยังไม่ได้สุ่ม】
หวงเจิ้นกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วพบว่ายังไม่ได้รับเบ็ดตกปลา บางทีอาจเป็นเพราะคนอื่นยังไม่ตื่น ต้องรอให้ทุกคนตื่นก่อนถึงจะแจกให้
ดูเหมือนเขาจะตื่นก่อนคนอื่น
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องดี
สายตาของหวงเจิ้นเลื่อนไปยังสาวงามเพียงคนเดียวบนแพ เจียงชิงเหยียนถูกเขาโยนลงทะเลไปเป็นอาหารปลาแล้ว
ผิวขาวผ่อง ใบหน้าเล็กมีเนื้อ แถมยังมีทรวงอกอวบอิ่ม โดยเฉพาะส่วนที่เด่นชัดที่สุดนั้นขาวผุดผ่องราวหยกไร้ตำหนิ ดูนุ่มนิ่มน่ารักเป็นพิเศษ
“เฮ้อ รอเธอตื่นก่อนแล้วค่อยถามดู”
ถ้าพรสวรรค์ของเธอดีพอ หวงเจิ้นก็จะให้ความเคารพเธออย่างเต็มที่ แต่ถ้าพรสวรรค์ไม่เข้าท่า แล้วยังอยากติดตามเขาต่อไป ก็ต้องยอมแลกอะไรบางอย่าง
เขาไม่ใช่นักบุญ จะไม่พาคนที่เป็นภาระไปด้วย เว้นแต่คนที่เป็นภาระคนนั้นจะช่วยให้เขาอารมณ์ดีได้
“ฉันนี่เป็นคนดีจริง ๆ อยู่ในสถานการณ์แบบนี้แล้วยังจะถามความเห็นของอีกฝ่ายด้วย” หวงเจิ้นหัวเราะเยาะตัวเอง
เขาเริ่มทดสอบพรสวรรค์พลังแห่งชีวิตไม่จำกัด
ผลที่ได้เป็นที่น่าพอใจ เขาไม่รู้สึกเหนื่อยเลย แม้จะได้รับบาดเจ็บ ร่างกายก็ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุด
เจ็ดดาวเรียงต่อกัน แปดคอมโบสังหาร เก้ามังกรลากโลงศพ!
สิบสามหอกพรากชีวิต ค่ายกลสิบแปดมนุษย์ทองแดง เจียมอิสระยี่สิบสี่สะพานใต้แสงจันทร์!
น่ากลัวจริง ๆ น่ากลัวเหลือเกิน
เขาวักน้ำทะเลขึ้นมาล้างหน้า ทันใดนั้นก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากด้านหลัง
“อืม...”
เสียงครางแผ่วเบาอันไพเราะดังขึ้น
หวงเจิ้นหันไปมอง ขนตาของหญิงสาวสั่นไหว ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตาคู่งามเผยให้เห็นความสับสนอย่างชัดเจน
“เสาหยกขาวค้ำฟ้า?”
ริมฝีปากแดงของหญิงสาวขยับ เสียงใสกังวานยิ่งกว่านกขมิ้นสะท้อนไปทั่วบริเวณ แค่ได้ยินก็รู้สึกราวกับหูตั้งท้องได้
“ฟู่...” หวงเจิ้นพ่นลมหายใจขุ่นออกมา ช่างเป็นสาวงามเย้ายวนจริง ๆ แม้แต่คนที่มีจิตใจแน่วแน่อย่างเขายังเป็นแบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย พวกนั้นคงกลายเป็นสัตว์เดรัจฉานทันที
หวงเจิ้นมองหญิงสาวนิ่ง ๆ โดยไม่มีความเขินอายแม้แต่น้อย ตอนนี้ไม่มีเสื้อผ้าให้สวมใส่ เช่นเดียวกับร่างกาย จิตใจของเขาก็เปิดเผยตรงไปตรงมา
สายตาของหญิงสาวจับจ้องมาที่เขา สีหน้าแข็งค้าง สมองหยุดทำงานไปหลายวินาที ก่อนจะกรีดร้องเสียงแหลม
“อ๊า!!!”
สายลมทะเลพัดผ่าน หญิงสาวรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว เมื่อก้มลงมองก็เห็นว่า...
“อ๊า!!!!!”
เสียงกรีดร้องแหลมยิ่งกว่าเมื่อครู่ หญิงสาวใช้มือทั้งสองข้างปิดหน้าอก พร้อมไขว้ขาเข้าหากัน
“นี่มันเรื่องอะไรกัน!”
“เสื้อผ้าของฉันหายไปไหน?”
“ทำไมถึงมีผู้ชายอยู่ที่นี่ แถมเขายังไม่ใส่เสื้อผ้าอีก!”
“ไม่สิ ตอนนี้เรื่องที่แย่กว่าคือฉันต่างหากที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า”
สายตาของหญิงสาวพลันคมกริบ “ไอ้โรคจิต! หันไปเดี๋ยวนี้!”
หวงเจิ้นไม่สะทกสะท้าน นั่งขัดสมาธิ มือขวาค้ำคาง มองเธออย่างสนอกสนใจ
ยิ่งมองเห็นวับ ๆ แวม ๆ ก็ยิ่งเย้ายวน
“หลับตาหมา ๆ ของนายไปซะ!” หญิงสาวตวาด ดวงตาแทบจะกินหวงเจิ้นเข้าไปทั้งตัว
แต่แววตานั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว เธอตกอยู่ในอาการเหม่อลอย
หวงเจิ้นรู้ว่าเธอถูกเสียงระบบที่ดังขึ้นในหัวดึงความสนใจไป ส่วนในหัวของเขาเองก็มีเสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง เหมือนกับครั้งก่อนทุกประการ
“มาแล้ว ไม่รู้ว่าเบ็ดตกปลาของฉันจะอยู่ระดับไหน” หวงเจิ้นถูมือไปมา ในเวลาแบบนี้คงไม่มีใครไม่รู้สึกประหม่า
หลังได้ฟังคำพูดของระบบ สีหน้าของเย่เฉิงก็ซับซ้อนขึ้น
“คุณ... ฉัน... นี่มัน...”
เธออ้าปากหลายครั้ง แต่ก็พูดประโยคให้จบไม่ได้สักที
เรื่องนี้เหนือความเข้าใจ ทำลายสามัญสำนึกทุกอย่าง
เมื่อรู้ว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน ไม่มีใครยอมรับได้ทันทีหรอก
นี่มันไม่สมเหตุสมผลทางวิทยาศาสตร์!
ปฏิกิริยาแรกของเธอคือคิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่น แต่เมื่อมองออกไปทั่วบริเวณ ท้องฟ้ากลับไร้เมฆและมหาสมุทรทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
เธออยู่บนแพไม้ลำเล็ก ราวกับใบไม้โดดเดี่ยวที่ลอยเคว้งอยู่กลางทะเล
เธอไม่มีทางไม่เชื่อได้เลย
【กำลังมอบเบ็ดตกปลา...】
【หมายเหตุ: การตกปลาห้าครั้งแรกในแต่ละวันจะได้รับสิ่งของแน่นอน ประเภทของสิ่งของเป็นการสุ่ม】
ม่านแสงจำลองสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นตรงหน้า
ภายในม่านแสงนั้น เบ็ดตกปลาคันหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น
ระดับของมันแสดงผลเหมือนกับระดับพรสวรรค์
ระดับ D สีขาว, ระดับ C สีน้ำเงิน, ระดับ B สีแดง, ระดับ A สีส้ม, ระดับ S สีทอง
เบ็ดตกปลามีระดับสูงสุดเป็นสีทอง ส่วนพรสวรรค์ระดับสูงสุดคือปริซึม
เบ็ดตกปลาสีทองเทียบได้กับพรสวรรค์ระดับเพชร ส่วนพรสวรรค์ระดับปริซึมนั้นอยู่นอกเหนือระดับทั่วไป
【ได้รับสำเร็จ】
【เบ็ดตกปลาระดับ D】
【ไม่มีเอฟเฟกต์พิเศษ】
หวงเจิ้นขมวดคิ้วแน่น
พรสวรรค์ของเขาอยู่ระดับปริซึมแท้ ๆ แต่เบ็ดตกปลาที่ได้กลับเป็นสีขาวเนี่ยนะ?
นี่มันอะไรกันเนี่ย!
ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ถ้าตกปลาไม่ได้อาหารหรือน้ำดื่มก็มีแต่ต้องตาย พรสวรรค์ของเขายังไม่ทันได้แสดงศักยภาพเลยด้วยซ้ำ
หรือว่าการสุ่มพรสวรรค์จะทำให้โชคของเขาดิ่งลงเหวไปแล้ว?
“ระบบ ผิดพลาดหรือเปล่า เบ็ดตกปลาของฉันจะเป็นระดับ D ได้ยังไง” หวงเจิ้นอดพึมพำไม่ได้
【ระบบทำงานปกติ ไม่มีข้อผิดพลาด เบ็ดตกปลาระดับ D เป็นเรื่องปกติ คนส่วนใหญ่ในโลกมีเบ็ดตกปลาระดับ D】
“งั้นฉันแย่งเบ็ดตกปลาของคนอื่นมาใช้ได้ไหม?”
【ไม่สามารถตอบได้ โปรดสำรวจด้วยตนเอง】
หวงเจิ้นถามต่ออีกหลายข้อ แต่ก็ได้คำตอบเหมือนเดิม คือให้เขาไปสำรวจด้วยตัวเอง
“ช่างเถอะ เบ็ดสีขาวก็สีขาว”
หวงเจิ้นมองเย่เฉิง เย่เฉิงก็มองกลับมา
“ฉันชื่อเย่เฉิง”
“หวงเจิ้น”
เธอฉลาดมาก ใช้เวลาไม่นานก็เข้าใจทางเลือกของตัวเอง พอเห็นเบ็ดตกปลาปรากฏขึ้นและรู้ว่าพรสวรรค์มีผลจริง เย่เฉิงก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว
ถึงการไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่จะน่าอึดอัดจนแทบทำตัวไม่ถูก แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่ายังไม่ใช่เวลาจะมาสนใจเรื่องนี้
เย่เฉิงนั่งท่าทางราวกับนางเงือก มือทั้งสองข้างยกขึ้นปิดหน้าอกเพื่อบังสายตาของหวงเจิ้น
เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วข่มความเขินอายในใจเอาไว้
“หวงเจิ้น เรามาแลกเปลี่ยนข้อมูลกันหน่อยดีไหม?” เย่เฉิงเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน
ระบบบอกสถานะลูกเรือให้เธอรู้แล้ว กัปตันคือหวงเจิ้น
การจะได้เป็นกัปตันนั้นต้องมีระดับสูงที่สุดในการประเมินของระบบ
พรสวรรค์ของเธออยู่ระดับมรกต หากมีคนที่ระดับสูงกว่าเธอ หวงเจิ้นก็ต้องมีพรสวรรค์ระดับเพชรเป็นอย่างน้อย หรืออาจถึงระดับปริซึมด้วยซ้ำ
ถึงอย่างไรเบ็ดตกปลาของเขาก็เป็นสีขาว ส่วนของเธอเป็นสีทอง
เมื่อพิจารณาโดยรวมแล้ว มีเพียงพรสวรรค์ระดับปริซึมเท่านั้นที่หวงเจิ้นจะกดข่มเธอได้อย่างมั่นคง
“เบ็ดตกปลาของฉันเป็นสีทอง ระดับสูงสุดอย่าง S ส่วนพรสวรรค์ของฉันเป็นระดับมรกต แต่ไม่ใช่พรสวรรค์ด้านการต่อสู้ เราทำได้แค่ร่วมมือกัน” หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เย่เฉิงก็ตัดสินใจบอกความจริง
หวงเจิ้นมีโอกาสสูงมากที่จะมีพรสวรรค์ระดับปริซึม ติดตามเขาไปย่อมมีอนาคต
หวงเจิ้นยิ้มแล้วพูดว่า “พรสวรรค์ของฉันค่อนข้างเก่ง อยู่ระดับปริซึม แต่รายละเอียดบอกเธอไม่ได้”
เย่เฉิงพยักหน้าแสดงความเข้าใจ ขอแค่เป็นระดับปริซึมก็พอแล้ว