เธอคือเหยื่อผู้น่าสงสารที่สุด
โทษไปโทษมา หานเถียนเถียนก็ได้แต่โทษทุกอย่างว่าเป็นความผิดของฮั่วซือเชียน
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เธอก็คงไม่ตั้งท้องโดยไม่ตั้งใจ ไม่ต้องพักการเรียน และคงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างตอนนี้
ยิ่งคิดหานเถียนเถียนก็ยิ่งโมโห ท้องก็ยิ่งปวดขึ้นเรื่อย ๆ จนจำต้องโทรหาจ้าวเทียนโก่ว ให้เขาพาไปโรงพยาบาล
จ้าวเทียนโก่วได้รับสายแล้วก็รีบมาทันที ราวกับได้รับพระบัญชา
ไม่ว่าหานเถียนเถียนจะปวดท้องแค่ไหน หรือใบหน้าซีดเผือดเพียงใด จ้าวเทียนโก่วก็ยังดีใจ
เขาคิดว่าหลังจากผ่านเรื่องนี้มา ในใจของเถียนเถียนคงมีแต่เขา และเธอจะมองว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดี
กว่าจะอืดอาดยืดยาดไปถึงโรงพยาบาล เด็กก็ยังปลอดภัยดี
จ้าวเทียนโก่วที่นั่งรอฟังข่าวอยู่ด้านนอกหน้าซีดเผือด เด็กคนนี้ทำไมถึงอึดนักนะ
หานเถียนเถียนนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าซีดขาว ดวงตาว่างเปล่า
ในช่วงเวลาที่ไร้ที่พึ่งเช่นนี้ เธอไม่รู้ว่าจะไปขอความช่วยเหลือจากใคร
ดังนั้นเซี่ยเวยที่เพิ่งเลิกงานจึงได้รับข้อความ
“เวยเวย ฮือ ๆ ฉันปวดท้องมาก โดนฮั่วซือเชียนทำให้โมโหจนต้องเข้าโรงพยาบาล ตอนนี้เธออยู่ไหน รีบมานั่งเป็นเพื่อนฉันหน่อย”
คำปฏิเสธติดอยู่ที่ปาก แต่ปากของเซี่ยเวยกลับเหมือนถูกกาวติดไว้ พูดอย่างไรก็ไม่ออก
นี่มันเนื้อเรื่องอะไรกัน?
เอาเถอะ ถ้าต้องไปก็ไปแล้วกัน
อย่างไรเธอก็จะควบคุมตัวเองให้ได้ จะไม่พูดมากแม้แต่คำเดียวเด็ดขาด
เซี่ยเวยซื้อผลไม้มา 2 ลัง กับชุดของขวัญถั่วรวมอีก 1 กล่อง แล้วมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล
เมื่อเห็นหานเถียนเถียน เซี่ยเวยก็ประหลาดใจเล็กน้อย
ทั้งที่เครื่องหน้ายังเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ประกายและบุคลิกโดยรวมกลับหม่นหมองลงไปไม่น้อย
ตอนเรียนหนังสือ มีคนชมความงามของหานเถียนเถียนอยู่เสมอ