“เจ้าเด็กน้อย อยู่ที่นี่อันตรายเหลือเกิน อยากจะไปพบโลกภายนอกกับข้าหรือไม่?”
หลินฮ่าวเผยสีหน้าไร้พิษภัย เอ่ยถาม
ระหว่างพูด หลินฮ่าวลองยื่นมือขวาออก ลูบหัวลิงขาวน้อยเบา ๆ ขนปุยสีขาว สัมผัสนุ่มมือยิ่งนัก
“ได้…”
เมื่อเผชิญคำเชิญของหลินฮ่าว ลิงขาวน้อยลังเลครู่หนึ่ง กลับพูดจามนุษย์ออกมา
ได้ยินดังนั้น สีหน้าหลินฮ่าวเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้คำพูดของเจ้าเด็กน้อยจะไม่ชัดเจน แต่ก็ฟังออก!
“เจ้าฟังภาษามนุษย์ออก?!”
หลินฮ่าวมองลิงขาวน้อยด้วยความประหลาดใจ อดถามไม่ได้
“สองวันก่อน…ถูกมนุษย์สองคนจับตัวไป เรียน…ได้บ้างเล็กน้อย”
ลิงขาวน้อยพยักหน้า เรียงร้อยภาษายังฝืดเฝื่อนเล็กน้อย
เมื่อลิงขาวน้อยพูดจามนุษย์อีกครั้ง หลินฮ่าวก็รู้สึกพิศวง นึกไม่ถึงว่าสัตว์วิญญาณจะฉลาดถึงเพียงนี้
“ฮิ ๆ นับว่ามีเพื่อนแก้เหงาแล้ว”
หลินฮ่าวดีใจอยู่ในใจไม่น้อย จากนั้นก็ยิ้มให้ลิงขาวน้อยว่า “จะตั้งชื่อให้เจ้า เรียกว่าเสี่ยวไป๋ ส่วนข้า ต่อจากนี้ก็เรียกข้าว่าท่านหัวหน้า”
“เสี่ยวไป๋…ท่านหัวหน้า”
ลิงขาวน้อยกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี ดูเหมือนจะชอบชื่อที่หลินฮ่าวตั้งให้ยิ่งนัก
มองดูท่าทางดีอกดีใจของลิงขาวน้อย มุมปากหลินฮ่าวก็ปรากฏรอยยิ้ม
เขารู้ว่า สัตว์วิญญาณหลักแหลมมาก หากไม่มีความช่วยเหลือจากระบบ ใช้กำลังแข็งขืนบังคับ ต่อให้มันติดตามเขา ความภักดีก็ไม่สูง
แม้ความภักดีของเสี่ยวไป๋ เมื่อเทียบกับแมลงวันกังฟูและเหล่ามันที่ถูกระบบควบคุม จะไม่มีการรับประกันมากเท่า