มองดูศพสองศพที่ถูกเสืออัคคีเกล็ดเพลิงกัดตาย หลินฮ่าวมีสีหน้าเย็นชา
สำหรับศัตรู โดยเฉพาะพวกที่คุกคามชีวิตตนเอง เขาจะไม่มีความปรานีแม้แต่น้อย
เรื่องของชาวนากับงู ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ เขาเคยเห็นมามากมายหลายครั้ง
อุง——!
จากนั้น แมลงวันกังฟูบินไปที่กรงเหล็กซึ่งตกอยู่ใต้ต้นไม้
นั่นคือกรงเหล็กโลหะ ภายในขังสัตว์วานรตัวน้อยรูปร่างคล้ายลิง
ขนทั่วร่างขาวสะอาด ดวงตากลมโตดำขลับ ดูน่ารักอย่างยิ่ง
ที่พิสดารที่สุดคือ บนหน้าผากของเจ้าลิงขาวน้อยมีเขาสีเงินงอกอยู่หนึ่งเขา
บนผิวเขามีอักขระวูบวาบเลือนราง ประหนึ่งหลอมรวมขึ้นเองตามธรรมชาติ ค่อย ๆ ดูดซับพลังปราณฟ้าดินโดยรอบ
อักขระนี้ คือเครื่องหมายของสัตว์วิญญาณ
“จี๊จี๊…”
เห็นหลินฮ่าวเดินมา ลิงขาวน้อยตัวสั่นเทาหดตัวขลาดอยู่ในกรง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“หลง เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่เป็นสัตว์อสูรประเภทใด”
หลินฮ่าวเพิ่งออกเดินทางท่องโลกเป็นครั้งแรก ไม่มีความรู้เรื่องสัตว์อสูรนัก จึงจมจิตเข้าสู่จื่อหลิงต้วน แล้วถามว่า
“นายท่าน ลิงขาวตัวน้อยนี่ค่อนข้างพิเศษ น่าจะเป็นลูกอ่อนของวานรมังกรเขาเดียว แถมยังเป็นสายพันธุ์ที่มีสายเลือดสืบทอดจากบรรพกาล”
ไม่นาน ดวงจิตมังกรซึ่งกลายเป็นจิตกระบี่แล้วก็ตอบด้วยความเคารพ
“วานรมังกรเขาเดียว กลายพันธุ์?!”
หลินฮ่าวเลิกคิ้วเล็กน้อย ถามต่อ “พูดง่าย ๆ เลย เก่งไหม”
“วานรมังกรเขาเดียวช่วงวัยเด็กอ่อนแอมาก เทียบเท่าสัตว์อสูรระดับต่ำ ขี้ขลาดขลาดกลัว”
เสียงดวงจิตมังกรทุ้มต่ำกล่าว “แต่เมื่อเติบโตขึ้นแล้ว อุปนิสัยจะยิ่งดุร้ายบ้าคลั่ง ต่อให้เป็นเผ่ามังกรของเรา เกรงว่าก็ยังมิอาจเอาชนะมันได้”