หกวันต่อมา ยามเที่ยงวัน
หลินฮ่าวขี่เสืออัคคีเกล็ดเพลิงข้ามยอดเขาลูกหนึ่ง ผ่านที่ราบเดินทางประมาณหนึ่งชั่วยามเศษ ในที่สุดโครงร่างของนครแห่งหนึ่งก็ปรากฏในสายตา
แมลงวันกังฟูบินขึ้นฟ้า จ้องมองนครยักษ์นั้น
นอกเมืองมีคูเมืองกว้างขวาง กำแพงเมืองหนามั่นคงแข็งแกร่ง
ทุกสิบกว่าเมตรจะมีป้อมยามตั้งอยู่ มองจากระยะไกล นครนั้นราวกับป้อมปราการมหึมา แข็งแกร่งดุจโลหะทองคำ!
นี่คือจุดหมายปลายทางของหลินฮ่าวในการเดินทางครั้งนี้ นครหลวงแห่งต้าหยานหวังเฉา
บนแผนที่ระบุว่า 'นครเพลิง'
เมื่อมองเลยออกไป จะเห็นว่าเบื้องหลังนครเพลิงห่างออกไปร้อยลี้ มีสิ่งก่อสร้างที่สร้างตามแนวเขา คล้ายเมืองเล็กอิสระ
ที่นั่นคือที่ตั้งของสำนักศึกษาเทียนเหยี่ยน
ปกติสำนักศึกษาเทียนเหยี่ยนไม่เปิดให้บุคคลภายนอกเข้า ผู้เยาว์ที่มาสมัครสอบคัดเลือกในช่วงนี้จึงพักรออยู่ในนครเพลิงชั่วคราว
"การเดินทางไปสำนักศึกษาเทียนเหยี่ยนครั้งนี้ ข้ามีภารกิจในมือ พาเสือน้อยไปด้วยจะโดดเด่นเกินไปหรือไม่?"
มองดูเสืออัคคีเกล็ดเพลิงร่างแดงก่ำทั้งตัว หลินฮ่าวเริ่มครุ่นคิดถึงปัญหานี้
อีกทั้งภารกิจครั้งนี้มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นการลอบสังหารคน การมีอยู่ของแมลงวันกังฟูและแมงมุมหมาป่า จึงไม่ควรเปิดเผยเท่าที่เป็นได้ เพื่อเลี่ยงการเปิดเผยตัวตนและนำภัยมาสู่ตน
"น่าเสียดายแหวนมิติไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตที่มีคลื่นชีวิตได้ มิฉะนั้นคงยัดพวกมันเข้าไปได้แล้ว"
หลินฮ่าวส่ายหน้าเงียบ ๆ อดถอนใจไม่ได้
ดูท่าวิธีเดียวในตอนนี้คือฝากเสืออัคคีเกล็ดเพลิงและพวกมันไว้ในป่า รอจนองค์กรส่งข้อมูลภารกิจมาแล้วค่อยเรียกพวกมันมา
"ติ๊ง สัตว์เลี้ยงของโฮสต์สามารถเก็บเข้าในพื้นที่กระเป๋าสัตว์เลี้ยงได้ เมื่อต้องการใช้ สามารถเรียกออกมาได้ตลอดเวลา"
ราวกับตรวจจับความคิดของหลินฮ่าว เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในสมองทันใด
"พื้นที่กระเป๋าสัตว์เลี้ยง!?"
หลินฮ่าวดีใจขึ้นมาในใจ
ช่างเป็นสิ่งที่ต้องการยามจำเป็นเสียจริง
เช่นนี้แล้วไม่ต้องสงสัยเลยว่าสะดวกขึ้นมาก อีกทั้งยังซ่อนเร้นได้ดีกว่า
"เสืออัคคีเกล็ดเพลิง เก็บเข้าพื้นที่กระเป๋าสัตว์เลี้ยง"
ทันใดนั้นหลินฮ่าวก็ลองออกคำสั่งกับระบบ