หน้าประตูใหญ่จวนสกุลหลิน
"พี่ฮ่าวออกมาแล้ว"
หม่าเลี่ยวและเฉินหู่ที่เฝ้าประตูอยู่ เห็นหลินฮ่าวออกมา ก็รีบเข้าไปหา
"พี่ฮ่าว ไม่มีอะไรใช่ไหม?"
สังเกตสีหน้าหลินฮ่าวเหมือนไม่สู้ดี เฉินหู่ก็อดถามไม่ได้
"ไม่มีอะไร เมื่อกี้มีเรื่องขัดแย้งกับท่านเจ้าบ้านนิดหน่อย"
หลินฮ่าวยิ้มบาง ก่อนกล่าวเรียบๆ ว่า "รวมถึงไอ้หัวล้านเฒ่านั่นของตระกูลหลี่ด้วย"
ฟ่อ——!
ได้ยินดังนั้น ทั้งสองคนต่างสูดลมหายใจเย็นวาบ มองหลินฮ่าวด้วยความตกตะลึง
เห็นได้ชัดว่าไม่คิดเลยว่าหลินฮ่าวกลับมาคราวนี้ จะกล้าขัดใจท่านเจ้าบ้านอีก ถึงกับไม่กลัวถูกลงโทษหรือ?
แล้วก็ด้วยความแข็งแกร่งของนักรบขั้นหกอย่างหลินหงคัง แค่ดีดนิ้วก็จัดการหลินฮ่าวได้สบายๆ
แต่ตอนนี้ดูเหมือนหลินฮ่าวไม่มีร่องรอยบาดเจ็บเลยสักนิด มีก็แค่เสื้อผ้าขาดไปสองสามแห่ง
"พี่ฮ่าว ท่านเจ้าบ้านไม่ได้ทำอะไรท่านใช่ไหม?" หม่าเลี่ยวกลืนน้ำลายอย่างกังวล
"ไม่เป็นไร ทนไหว"
หลินฮ่าวยักไหล่ ไม่เล่าเรื่องราวให้ฟัง กลัวพวกเขาจะตกใจโวยวายอีก
"เอาละ ข้าก็ต้องไปแล้ว คืนนี้หนึ่งทุ่ม เราพบกันที่หอสุยเซวียน มีเรื่องคุยด้วย"
เดินเข้าไปใกล้ หลินฮ่าวตบบ่าทั้งสอง แล้วตรงไปยังถนน
"ได้ พวกเราสองคนพี่น้องไปตรงเวลาแน่"
หม่าเลี่ยวกับเฉินหู่ตะลึงไปชั่วครู่ กว่าจะตั้งสติได้ก็รีบตอบรับ
"อาหู่ เจ้าว่าพี่ฮ่าวกลับมาคราวนี้ รู้สึกเปลี่ยนไปมากไหม?"
มองแผ่นหลังหลินฮ่าวที่ค่อยๆ ห่างไกล หม่าเลี่ยวถามด้วยสีหน้างุนงง
"ข้าก็รู้สึกอย่างนั้น"
เฉินหู่พยักหน้า สายตามองไปที่แมลงวันกังฟูบนบ่าหลินฮ่าว น้ำเสียงเจือประหลาดใจ กล่าวว่า "โดยเฉพาะแมลงวันตัวนั้นบนบ่าเขา ทำให้ข้ารู้สึกถึงกลิ่นอายอันตราย"
ได้ยินดังนั้น สีหน้าหม่าเลี่ยวเปลี่ยนไปเล็กน้อย ตอนนี้ถึงสังเกตเจ้าแมลงวันตัวน้อยที่เกาะอยู่บนบ่าหลินฮ่าว
นึกย้อนกลับไปในตอนนี้ แมลงวันตัวนั้นเหมือนตั้งแต่หลินฮ่าวมาที่จวนสกุลหลิน ก็เกาะอยู่บนตัวเขาตลอด ไม่ไปไหนเลย!
ออกจากจวนสกุลหลินแล้ว หลินฮ่าวไม่กลับตระกูลจ้าว ลัดเลาะตรอกเล็กๆ แล้วหักเลี้ยวเข้าไปในบ้านเช่าเขตคนธรรมดา
ในบ้าน หลินฮ่าวนั่งขัดสมาธิบนเตียง ปล่อยวางจิตใจทั้งหมด เข้าสู่สภาวะฝึกสมาธิอย่างรวดเร็ว