เขตเรือนเหนือของจวนสกุลหลิน เป็นย่านพักอาศัยของคนหนุ่มสาวในตระกูล ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ที่ยังไม่ออกเรือน
ตลอดทาง หลินหว่านหรงและหลินฮ่าวต่างเงียบไม่พูดจา บรรยากาศราวกับแข็งทื่อ
ครึ่งปีที่ไม่ได้พบหน้า ต่างคนต่างมีประสบการณ์ ทำให้จิตใจเปลี่ยนไปไม่น้อย
มาพบกันครานี้ กลับไม่ผ่อนคลายเป็นธรรมชาติเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
“หลินฮ่าว เจ้ากลับมาที่จวน ต้องการเอาสิ่งใดไปหรือ”
บรรยากาศอึดอัดเช่นนี้ มิได้ยืดเยื้อนานนัก
ไม่นานก็ถูกเสียงเอ่ยถามของหลินหว่านหรงทำลายลง
นางเบือนมองเสี้ยวใบหน้าหล่อเหลาคมคายของหลินฮ่าว ในใจเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
สิ่งของใดกันที่สำคัญถึงเพียงนั้น ถึงกับทำให้หลินฮ่าวยอมทนรับความอัปยศ จงใจกลับมายังตระกูลเพื่อเอาคืน
“เจ้า”
หลินฮ่าวยิ้มจาง ๆ กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
“ข้าหรือ”
หลินหว่านหรงตะลึงงัน แววตาฉายแววประหลาดใจ
“ถูกต้อง ข้าลืมพาเจ้าไป”
พลางเอ่ยเช่นนี้ เท้าที่กำลังก้าวเดินก็พลันหยุดลง หลินฮ่าวกล่าวจริงจังว่า “หากพี่หว่านมิอยากแต่งงาน ข้าพร้อมจะพาเจ้าไปได้ทุกเมื่อ”
ก่อนมาที่นี่ เขาครุ่นคิดมาแล้ว ด้วยค่าตอบแทนเดือนละพันหมื่นของมิ่งเก๋อตอนนี้ ต่อให้ออกจากตระกูลจ้าวและสกุลหลิน ชีวิตความเป็นอยู่ก็ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด
ได้ยินดังนั้น หลินหว่านหรงยิ้มอย่างเดียวดาย หยุดลงเช่นกัน หันหน้าเข้าหาหลินฮ่าว
“ข้าเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เล็ก หากมิใช่ท่านเจ้าบ้านรับเป็นบุตรบุญธรรม ข้าอาจตายไปนานแล้ว”
หลินหว่านหรงส่ายศีรษะ กล่าวเสียงแผ่ว “ในฐานะคนส่วนหนึ่งของตระกูล มีเรื่องใดบ้างเล่าที่จะเลือกเองได้ แล้วจะมีคิดอยากหรือไม่อยากได้อย่างไร”
คำพูดนี้ แม้กล่าวออกมาราวกับไม่ยี่หระ แต่น้ำเสียงกลับแฝงไว้ซึ่งความไม่ยินยอมและไม่เต็มใจอย่างเห็นได้ชัด
“โง่เอ่ย!”
หลินฮ่าวอดไม่ได้ที่จะตะโกนขึ้นเสียงดัง
“ทุกคนล้วนมีชีวิตที่ตนกำหนดเอง การสมรสเพื่อผลประโยชน์ของตระกูลเช่นนี้ เจ้าต้องไม่ยอมรับเด็ดขาด”
หลินฮ่าวขมวดคิ้วแน่น กล่าวเตือนด้วยสีหน้าเคร่งขรึง
หากพี่หว่านแต่งกับเจ้าบ่าวที่พึงใจของนาง เขาจะอวยพรด้วยใจจริง
แต่เมื่อนึกถึงว่าคนที่นางจะแต่งด้วยนั้นเป็นชายชราหัวล้านวัยห้าหกสิบปีผู้อ้วนพี ในใจเขาก็พลันหงุดหงิดรำคาญ