ทางตะวันออกของเมือง เขตผู้ยากไร้
ภายในห้องเช่าธรรมดาหลังหนึ่ง
หลินเฟิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ แมลงวันกังฟูที่เพิ่งทะยานเข้ามาทางหน้าต่าง ใช้ขาคีบแหวนทองคำวงหนึ่งมาวางบนโต๊ะ
ผิวแหวนประดับด้วยเพชรหิน แต่นี่มิใช่แหวนประดับธรรมดา
เพราะภายในขอบในของแหวน ถูกจารอักขระลี้ลับบางอย่างไว้ แผ่คลื่นพลังแห่งมิติที่มองไม่เห็นออกมาอย่างเลือนราง
กลิ่นอายพลังเช่นนี้ ไม่ต่างจากถุงเก็บสมบัติเลยแม้แต่น้อย
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือแหวนมิติที่เหนือชั้นกว่าถุงเก็บสมบัติ
วัตถุขนาดเล็ก แต่พื้นที่มิติที่บรรจุได้มากถึงหลายร้อยตารางวา
แถมยังสวมใส่ที่นิ้วมือ พกพาติดตัวได้สะดวกยิ่งนัก
ทว่าราคาของสิ่งนี้แพงหูฉี่ แหวนมิติหนึ่งวงในราคาตลาดคือห้าล้านตำลึง คนธรรมดาไม่มีทางจ่ายไหวเป็นแน่
ก่อนหน้านี้เพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย หลินเฟิงจึงลดสเปกลง ซื้อถุงเก็บสมบัติจากร้านอุปกรณ์ในราคาสองแสนตำลึง
แต่พื้นที่กว่าสิบตารางวานั้น ในยามปกติก็ใส่ได้แค่สิ่งของใช้ในชีวิตประจำวันเท่านั้น
ผิดกับแหวนมิติ พื้นที่ขนาดมหึมาภายใน ต่อให้ย้ายบ้านทั้งหลังเข้าไปก็ยังเหลือเฟือ
"เจ้าหมูเฒ่าหัวล้านนั่นรวยไม่เบาเลย"
หลินเฟิงยื่นมือหยิบแหวนทองคำมาเล่นพลางพึมพำ
แหวนมิตินี้ แมลงวันกังฟูปลดมาจากหลี่ชิงโซ่วก่อนจากมา
หลินเฟิงอดรำพึงในใจไม่ได้ว่าสถานะชี้ชะตาทุกสิ่ง
ผู้มีสถานะสูงยิ่ง ย่อมได้รับการปฏิบัติแตกต่าง ใช้ทรัพยากรใดล้วนเป็นของเลิศล้ำ
พลันนั้น หลินเฟิงจดจ่อจิต พลังจิตแทรกเข้าไปในแหวนมิติในพริบตา
ทว่าด้านใน นอกจากวัตถุโบราณเก่าแก่จำนวนหนึ่งแล้ว ที่เหลือก็เป็นสมุนไพรบำรุงเลือดลม และส่วนใหญ่เป็นของบำรุงหยางเสียด้วย
ธนบัตรทองก็ไม่มากนัก เพียงไม่กี่แสนตำลึง น่าเสียดายที่บัตรหมื่นทองถูกผูกไว้ด้วยอักขระ เว้นแต่เจ้าตัวจึงจะใช้ได้
มิฉะนั้น ด้วยฐานะเจ้าสัวหลี่ชิงโซ่วในตระกูลหลี่ ยอดเงินในบัตรต้องไม่น้อยแน่
"อ๊ะ หีบเหล็กพวกนี้ใส่อะไรน่ะ"
ขณะตรวจสอบของ หลินเฟิงพลันสังเกตที่ว่างในสุด มีหีบเหล็กใบใหญ่สีทองอร่ามตั้งซ้อนกันสิบใบ
หลินเฟิงจดจ่อจิต แล้วนำออกมาทั้งหมด
หีบเหล็กสิบใบที่สูงเกือบครึ่งคนพลันปรากฏแก่สายตา
"พลังปราณฟ้าดินเข้มข้นอะไรอย่างนี้"