"ไม่น่าใช่เขา"
สายตาจับนิ่งอยู่ที่ร่างของหลินฮ่าว จ้าวหลิงเอ๋อร์ส่ายหน้าอย่างเงียบเชียบ ปฏิเสธความคิดเมื่อครู่
เพราะเบื้องหลังและภูมิหลังของหลินฮ่าวนั้น นางรู้ดีกว่าใคร
แม้กำเนิดจากตระกูลหลินอันเป็นสกุลยุทธ์โบราณ แต่ตาบอดมาแต่กำเนิด ตั้งแต่เล็กก็ไร้ซึ่งวรยุทธ์ ทั้งการใช้ชีวิตก็ยากจะพึ่งพาตนเอง เยี่ยงคนไร้ค่า
สภาพเช่นนี้ จะพลันใช้เวทมนตร์ขึ้นมาได้อย่างไร เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย
"ประหลาด หรือเมื่อครู่นี้เป็นแค่ภาพลวงตา?"
คิ้วเรียวของจ้าวหลิงเอ๋อร์ขมวดน้อยๆ สีหน้าแปรเปลี่ยน หาเหตุผลเดียวที่เหมาะสมที่สุดได้เพียงเท่านี้
เพราะระหว่างเข้าญาณสมาธิจะเกิดภาพลวง หรือหูแว่ว ก็หาใช่ไม่มีตัวอย่าง
ความคิดเวียนวนในใจ จ้าวหลิงเอ๋อร์กวาดตามองรอบตัว ไม่พบสิ่งผิดปกติ จึงหวนกลับเข้าห้อง ปิดประตูนอน
"หวุดหวิด เมื่อกี้เกือบแตก"
หลินฮ่าวถอนหายใจโล่งอก โชคดีที่ให้แมลงวันกังฟูคอยเฝ้าระวังไว้ก่อน
หากไม่เช่นนั้นถูกจ้าวหลิงเอ๋อร์จับได้ ก็ไม่รู้จะอธิบายเช่นไร
ยิ่งกว่านั้น ก่อนกำลังจะแข็งแกร่งพอ เขาไม่รีบเปิดเผยความสามารถของตนเอง
เช่นนี้จึงป้องกันตัวได้ดีกว่า
ด้วยเรื่องเมื่อครู่ หลินฮ่าวก็หมดใจจะเข้าฌานต่อ
เป็นเช่นนี้ หลินฮ่าวบนที่นอนปูพื้น ก็ค่อยๆ เคลิ้มเข้าสู่นิทรา
มียามแมลงวันกังฟูและแมงมุมหมาป่า เขาจึงนอนหลับสบายที่สุดคืนหนึ่งตั้งแต่ข้ามภพมา...
ส่วนในยามดึกนี้ โถงใหญ่เรือนหน้าของจวนสกุลจ้าว ยังคงสว่างไสว
ตำแหน่งเจ้าบ้าน ชายวัยกลางคนท่วงท่าผ่าเผยน่าเกรงขาม นั่งสง่าอยู่