"อีกสองเดือน ก็จะหลุดพ้นเสียที"
เมื่อนึกถึงวันเปิดภาคเรียนของสำนักศึกษาเทียนเหยี่ยน ใบหน้าของจ้าวหลิงเอ๋อร์ก็เผยแววคาดหวังและยินดี
ท่าทีเช่นนั้น เห็นได้ชัดว่านางมองเขาเป็นหินที่ขวางทางเดินของตนเอง และร้อนรนอยากจะถีบมันออกไปให้พ้น
เขาสังเกตเห็นประกายในแววตาของจ้าวหลิงเอ๋อร์ได้ทัน ในใจพลันหัวเราะเย็น
เรื่องนี้ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรกัน
บัดนี้มีระบบอยู่ในตัว หลินฮ่าวมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม ว่าบรรดาคนที่ดูถูกเขาในวันนี้ ในภายภาคหน้าจักต้องมองเขาด้วยสายตาใหม่
การพูดคุยกับหลินฮ่าว จ้าวหลิงเอ๋อร์เหมือนแค่แตะแล้วหยุด ไม่อยากพูดมากความอีกสักครึ่งประโยค นางเดินตรงไปยังห้องนอน
"เจ้าเข้ามาหยิบของของข้าหรือไม่?"
ไม่นานนัก เสียงของจ้าวหลิงเอ๋อร์ก็ดังออกมา
ได้ยินดังนั้น คิ้วของหลินฮ่าวก็เลิกขึ้นเล็กน้อย
เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เมื่อครู่แม้จะวางตำรากลับที่เดิม แต่ดูเหมือนกลับด้านหน้าหลังเสีย
คิดไม่ถึงว่าจ้าวหลิงเอ๋อร์จะช่างสังเกตได้ละเอียดถึงเพียงนี้
แม้แต่รายละเอียดเล็กน้อยแค่นี้ ก็ยังมองออก!
ในขณะที่ความคิดกำลังหมุนไปอย่างรวดเร็ว จ้าวหลิงเอ๋อร์ก็เดินออกมาแล้ว ในมือถือ "ตำราวิชาเวทครบจบในเล่มเดียว" เล่มนั้น สายตาเย็นชาจับจ้องมาที่หลินฮ่าว
"เมื่อครู่ในจวนมีแมงมุมพิษปรากฏตัวนี่"
หลินฮ่าวตอบอย่างเรียบเฉย ไม่รับไม่ปฏิเสธ "ข้าเกรงว่ามันจะไปซ่อนบนเตียงของเจ้า จึงตั้งใจเข้าไปตรวจดูทีหนึ่ง"
ฟังคำนี้ จ้าวหลิงเอ๋อร์กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าไม่รู้สึกสำนึกบุญคุณต่อการกระทำของหลินฮ่าว