เมื่อมองดูสีหน้ามั่นอกมั่นใจของหลินฮ่าว ชายหนวดเคราพลันรู้สึกหวั่นไหวในใจ
เหตุใดจึงรู้สึกราวกับว่าตนเองติดกับดักของหมอนี่?
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับรู้สึกมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
แต่เมื่อเอ่ยวาจาไปแล้ว หากกลับคำเสียตอนนี้ มิกลายเป็นตัวตลกให้คนทั้งหลายหัวเราะเยาะหรอกหรือ
อีกฝ่ายก็เป็นเพียงแค่คนตาบอดเท่านั้นเอง
“แค่คนตาบอดคนหนึ่ง ข้าจะดูหน่อยว่าเจ้าจะเดาอะไรออกมาได้!”
ชายหนวดเคราคิดดูแคลนอยู่ในใจ พลางเริ่มครุ่นคิด
“รอข้าประเดี๋ยว”
จากนั้นเขาก็เกิดความคิดแวบขึ้นมา ทิ้งประโยคหนึ่งไว้แล้วหันหลังเดินเร็วตรงไปทางครัว
หารู้ไม่ว่า แมลงวันตัวหนึ่งได้ติดตามเงาของเขาไปอย่างเงียบเชียบ
ราวไม่กี่นาทีต่อมา ชายหนวดเคราถือของรูปร่างคล้ายไข่เดินกลับมาอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม
ขณะเดียวกัน แมลงวันกังฟูก็บินกลับมาเช่นกัน เกาะลงบนไหล่ของหลินฮ่าว
“เด็ด!”
เมื่อเห็น ‘ไข่’ ในมืออีกฝ่าย เหล่ามือดีตระกูลจ้าวที่อยู่ลานนั้นต่างยกนิ้วโป้งให้
‘ไข่’ ใบนี้ดูภายนอกคล้ายกับไข่ยิ่งนัก แต่แท้จริงแล้วมันคือไข่จระเข้
เพียงแต่ขนาดค่อนข้างเล็ก หากไม่สังเกตดี ๆ จะคิดว่าเป็นไข่ไก่หรือไข่เป็ดจริง ๆ
และในสถานการณ์เช่นนี้สำหรับคนตาบอดที่มองไม่เห็น ย่อมเดาผิดได้โดยง่าย
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น บนเปลือกไข่มีรอยร้าวอยู่รอบหนึ่ง ราวกับถูกเปิดออกแล้วนำมาติดกาวประกบใหม่ เห็นได้ชัดว่าภายในมีกลอุบายซ่อนอยู่
“เริ่มได้”
ชายหนวดเคราแสยะยิ้มมุมปากอย่างขบขัน ส่งไข่จระเข้ใส่มือหลินฮ่าว