"ปัง! ปัง! ปัง!"
กรงเล็บปีศาจสีขาวซีดฟาดลงบนกระจกรถอย่างบ้าคลั่ง กระจกเริ่มปรากฏรอยแตกร้าวเป็นร่างแหละเอียด
ภายในห้องคนขับ
"พนักงานขับรถแห่งนรก" ผู้เคยหยิ่งผยองและเหยียบย่ำผู้ถูกเลือกอย่างมดปลวก ตอนนี้กลับสิ้นสภาพนั่งกองอยู่ข้างแผงควบคุม
ร่างอันมหึมาที่บอบช้ำของมันสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง มือเดียวที่เหลืออยู่กอดศีรษะของตัวเองแน่น เสียงของมันเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและน้ำตาที่ไม่อาจปิดบัง:
"พะ...พี่ใหญ่...ไม่มีทางรอดแล้ว...เปิดใช้ข่ายพลังแล้ว..."
หัวหน้าขบวนรถหลับตาลงอย่างสิ้นหวังบนใบหน้าอันมืดมิดที่ไร้ซึ่งสัญลักษณ์ใดๆ: "นี่คือเกมมรณะที่เจ้านายแห่งนรกวางไว้! รถไฟกำลังจะถูกบังคับให้หยุด! พอหยุดเมื่อไหร่ ประตูเปิดออก ปีศาจหิวโหยข้างนอกจะกรูกันเข้ามา แทะเราเหลือแต่ก้าง!"
"เราตายแน่!"
ทว่า
ลู่เหยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างหลังมัน มองดูใบหน้าอสูรอันน่าเกลียดน่ากลัวนอกกระจกหน้ารถ ฟังเสียงร้องไห้สลายของหัวหน้าขบวนรถ คิ้วของเขากลับขมวดยิ่งขึ้นเรื่อยๆ
"ตายแน่?"
เสียงของลู่เหยี่ยนท่ามกลางเสียงหอนโหยหวนอันอึกทึก กลับเย็นเยียบผิดปกติ
เขาหันตัวอย่างรวดเร็ว ยกเท้าขวาที่สวมรองเท้าหนังขึ้น เตะไปที่หัวหน้าขบวนรถที่ยังคงร้องไห้คร่ำครวญอยู่กับพื้น!
"ไปให้พ้น! อย่ามาขวางทาง!"
ร่างมหึมาของหัวหน้าขบวนรถถูกเตะกระเด็นออกไปไกลสามสี่เมตร กระแทกเข้ากับโซฟาหนังที่มุมห้องอย่างหนัก
ลู่เหยี่ยนเดินยาวๆ ไปยังแผงควบคุม ดวงตามีประกายไฟแห่งความโหดร้ายที่ถึงขีดสุด
เขาชี้ไปที่ฝูงปีศาจหิวโหยที่น้ำลายไหลนอกกระจกหน้ารถ หัวเราะด้วยความโกรธ เสียงราวกับสายฟ้าฟาดในตู้โดยสารหมายเลข 0:
"แค่พวกหน้าตาประหลาด รูปร่างไม่ครบสามสิบสองอย่างพวกนี้ ก็คิดจะขวางรถข้าเรอะ?"
"คิดว่าข้า เทียนซือ ออกมาทำบุญหรือไง?"