“กึกกักกัก——!!!”
รถไฟด่วนพิเศษหวงเฉวียนที่ถูกถอนเบรกและเชื่อมคันเร่งจนตายตัว กลายเป็นสัตว์ร้ายเหล็กกล้าที่หลุดจากบังเหียนโดยสิ้นเชิง!
เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องจนแทบกลบเสียงหอนของปีศาจนับพันล้านนอกขบวนรถ หม้อน้ำใต้ท้องรถเพราะทำงานหนักเกินพิกัดจนร้อนแดงเป็นแสงจ้า ควันดำพวยพุ่งออกจากปล่องไฟราวกับมังกรพิโรธที่พุ่งขึ้นฟ้า
“บ้าไปแล้ว! บ้าไปแล้วจริง ๆ!”
พนักงานขับรถที่หดตัวอยู่ที่มุมหนึ่งกอดหัวตัวเองแน่น แล้วกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง: “รถจะระเบิดอยู่แล้ว! ด้วยความเร็วขนาดนี้ถ้าชนเข้าไป เราทุกคนจะแหลกเป็นชิ้น ๆ!”
ลู่เหยี่ยนไม่แม้แต่จะมองมัน
เขายืนนิ่งอยู่ด้านหน้าสุดของห้องขับที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง สายตาจดจ่อมองทะเลปีศาจอันมืดมิดเบื้องหน้า
ในเวลานี้ ปีศาจนับพันล้านบนชานชาลาฮวงฉวนต่างสัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติ
ตามกฎเดิม รถไฟขบวนนี้ที่ส่งอาหารควรจะชะลอความเร็วและจอดนิ่งเมื่อเข้าสู่บริเวณชานชาลา จากนั้นเปิดประตูให้พวกมันได้กินอย่างเอร็ดอร่อย
แต่ตอนนี้ รถไฟเหล็กเก่าขบวนนี้ไม่เพียงไม่ชะลอ แต่กลับพุ่งตรงมาด้วยความเร็วที่ทะลุกำแพงเสียงราวกับจะเอาชีวิตไปแลกกับพวกมัน!
“ฮึ?”
สัตว์ประหลาดเย็บต่อขนาดมหึมาที่ขวางรางรถไฟอยู่ด้านหน้าสุด ออกเสียงคำรามด้วยความฉงน มันยื่นแขนใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนามกระดูกออก พยายามจะใช้กำลังดิบหยุดรถไฟที่เสียการควบคุมนี้ไว้
ลู่เหยี่ยนมองเจ้าอสูรยักษ์ที่ราวกับเครื่องบดเนื้อ และทะเลปีศาจที่ไร้จุดสิ้นสุดเบื้องหลังมัน มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“แค่เหล็กห่อนี้ก็ไม่อาจชนพวกแกเข้าได้ทุกตัวจริง ๆ”
จู่ ๆ ลู่เหยี่ยนก็ยกมือขวาขึ้น เอาชี้เข้าปาก แล้วกัดจนเลือดไหล!
“หยด”
เลือดจากปลายนิ้วสีแดงสดไหลซึมออกมา
ลู่เหยี่ยนใช้นิ้วแทนพู่กัน ใช้เลือดแทนหมึก วาดลงบนกระจกหน้ารถบัสขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเขาโดยตรง!
การเคลื่อนไหวของเขาเร็วราวสายฟ้าแลบ ลื่นไหลไร้ที่ติ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย