เวลา 6 โมงเช้าตรง!
พร้อมกับเสียงลมรั่วอันแหลมหวีด รถไฟนรกที่กลายร่างเป็นมังกรทองคำ ก็หยุดลงอย่างแรงตรงหน้า[แท่นรับส่งปลอดภัย]สีขาว
คันเร่งที่ถูกเชื่อมตายด้วยเปลวสายฟ้า เมื่อสัมผัสกับแสงสีขาวของแท่น เหมือนถูกกฎบางอย่างในมิติที่สูงกว่าตัดขาดแหล่งพลังงานอย่างบังคับ ก็ดับสนิท
เครื่องยนต์ที่เดือดพล่านมาตลอดทั้งคืน ในที่สุดก็กลับสู่ความสงบ
ในเวลาเดียวกัน ณ ขอบฟ้าไกลสุด แสงแรกแห่งรุ่งอรุณที่อ่อนแรงแต่อบอุ่น ก็เฉือนทะลุหมอกดำเทาหนาทึบที่ปกคลุมโลกปริศนามาตลอดกาล ลอดผ่านกระจกหน้ารถที่เปื้อนเลือด สาดส่องเข้ามาในห้องขับรถไฟ
"รอด... รอดแล้ว..."
หัวหน้าขบวนรถและหัวหน้าผู้ควบคุมรถที่ทรุดตัวนั่งอยู่ที่มุมห้อง มองแสงแดดที่สาดลงบนตัว ปลาบปลื้มจนตัวสั่นเทา สวมกอดกันร้องไห้
พวกมันไม่คิดไม่ฝันว่า ตัวเองในฐานะบอสปีศาจของโลกปริศนา วันหนึ่งจะต้องอาศัยการปกป้องของมนุษย์คนหนึ่ง เพื่อเอาชีวิตรอดจาก"การกวาดล้างครั้งใหญ่"ในอาณาเขตของตัวเอง!
"พอได้แล้ว อย่าร้องไห้ ดูแลรถไว้ ข้าลงไปเช็คอินหน่อย"
ลู่เหยี่ยนดึงชุดพนักงานรถไฟที่ยับย่นให้เรียบ ถือกระบองตำรวจยางที่กลับสู่สภาพปกติ ก้าวยาวๆ ไปที่ประตู
"คลิก"
ประตูเลื่อนเปิดออกสองข้าง
ลู่เหยี่ยนก้าวขายาวๆ ขึ้นไปบนแท่นที่เปล่งแสงสีขาวนุ่มนวล
แท่นไม่ใหญ่ ตรงกลางมีกระท่อมทำงานที่สร้างจากกระดูกตั้งอยู่
ตามปกติ ในฐานะผู้จัดการสถานีปลายทาง [หัวหน้าสถานีประตูนรก] เป็นสุดยอดปีศาจกฎของโลกปริศนาทั้งหมด ต้นฉบับของพวกมันคือ นั่งอยู่ในกระท่อมทำงาน มองดูผู้ถูกเลือกเหล่านั้นที่ถูกรถไฟบีบให้หยุด แล้วถูกปีศาจล้านล้านฉีกเป็นชิ้น ๆ อย่างเย็นชา แล้วค่อย ๆ เก็บวิญญาณของพวกมัน
แต่ตอนนี้
ที่มุมกระท่อมทำงาน
หัวหน้าสถานีประตูนรกสี่ตน สวมชุดคลุมสีดำ สวมหมวกทรงสูง กำลังกอดกันขดเป็นก้อน!
ใบหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ เดิมทีควรเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม ตอนนี้เต็มไปด้วยสีหน้าที่หวาดกลัวยิ่งกว่าผีสิงเป็นล้านเท่า! ตัวสั่นเหมือนมอเตอร์ไฟฟ้าสี่ตัวกำลังเจอแผ่นดินไหวระดับสิบ!