แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่เคยคิดมาก่อน ว่าแม้แต่เครื่องประดับผมก็ต้องเป็นแบบเดียวกัน
แต่หลังจากคณะนักร้องหญิงมาถึง ระหว่างที่วัดขนาดตัว ซูจินเล่อก็สังเกตเห็นปัญหาหนึ่ง "พี่จ้าว คนในคณะเรามีเพื่อนหญิงสองคนที่ไว้ผมสั้นนะคะ"
ผมสั้นก็ไม่จำเป็นต้องสวมเครื่องประดับผมอยู่แล้ว จ้าวหลานซินพยักหน้าหงึก แล้วมองเธออย่างแปลกใจ "เธอจะเอาที่คาดผมที่เหลือสองอันคืนไปหรือ?"
ที่คาดผมก็ไม่ได้มีค่าอะไร แค่ทำแบบนี้ดูใจแคบไปหน่อย ชุดแสดงพวกนี้เธอใช้เงินไปตั้งสามร้อยกว่าหยวนนะ!
ซูจินเล่อรีบส่ายหัว "ไม่ ไม่ใช่ค่ะ ฉันหมายความว่าฉันจะทำที่คาดผมสีเดียวกันแยกมาให้ต่างหาก ตอนนั้นจะเอามาให้คุณ คุณคิดว่าต้องการไหมคะ?"
"หา?" ต่อให้จ้าวหลานซินจะเคยพบปะผู้คนมามากมาย ก็ยังต้องตะลึงกับคำพูดของซูจินเล่อ ที่คาดผมไม่มีค่า เช่นเดียวกับที่คาดผมที่ไม่มีค่า แต่สิ่งที่หายากคือน้ำใจนี้
เสื้อผ้าก็จองเรียบร้อยแล้ว ตัวเองจะได้แชมป์หรือไม่ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับซูจินเล่อ แต่เธอกลับคิดถึงคณะของตัวเองจริง ๆ
จ้าวหลานซินยิ้มและส่ายหน้า "เช่นนั้นก็ขอบใจมาก รอให้การแข่งขันร้องเพลงจบลง ฉันมีเวลาแล้วจะไปหาเธอตัดเสื้อผ้า"
ซูจินเล่อดีใจมาก "ได้ค่ะพี่จ้าว ฉันพักอยู่ที่บ้านพักครอบครัวโรงงานอาหารกระป๋อง ชื่อซูจินเล่อ"
คนอื่นมักชอบเรียกเธอว่าพี่จ้าว แต่ซูจินเล่อมักเรียกเธอว่าพี่จ้าวเสมอ คำเดียวที่เพิ่มเข้ามาทำให้ฟังดูแตกต่าง จ้าวหลานซินมองซูจินเล่อด้วยความรักใคร่อย่างจริงใจ