หยางมู่ฉิงสวมรองเท้าส้นสูง เธอไม่ได้เซล้มเลยแม้แต่น้อย เธอมองลงมาที่ซูจินเล่อด้วยสายตาเหยียดหยาม: "เสียงก็แหบ ตาก็เสีย สินะ ชุดที่ฉันใส่นี่เป็นของมีแบรนด์ที่ฝากคนไปซื้อมาจากฮ่องกงนะ ถ้าทำพัง เธอจะจ่ายค่าเสียหายไหวรึไง?"
ซูจินเล่อประคองผนังยืนขึ้น สายตาจับจ้องไปที่หยางมู่ฉิง เธอสวมชุดเดรสลายจุดโตที่ดูทันสมัยมาก ดีไซน์คอเหลี่ยมพร้อมเข็มขัด แบบและลวดลายแบบนี้หายากในแผ่นดินใหญ่จริงๆ
ซูจินเล่อไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว กัดฟันขนผ้ากลับไปวางบนเบาะหลังจักรยาน
หยางมู่ฉิงเห็นท่าทางขี้ขลาดของเธอแล้วก็รู้สึกเบื่อหน่าย ผู้หญิงที่โง่และขี้ขลาดแบบนี้ ไม่รู้ว่ากู้จิ่งซิวเต็มใจแต่งด้วยได้อย่างไร คงเป็นเพราะมาจีบเธอแล้วไม่สมหวัง ก็เลยลดสเปกใช่ไหม?
เธอสะบัดผมยาว ปั่นจักรยานเตรียมไป แต่ยังไม่ทันถีบรถให้ออกตัว ซูจินเล่อก็เตะจักรยานของเธอเข้าอย่างจัง
"อ๊ะ!"
หยางมู่ฉิงที่เมื่อกี้ยังไม่ล้มเลย คราวนี้ล้มจริงๆ แล้ว เธอกรีดร้อง: "อ๊ะ!"
ซูจินเล่อปั่นจักรยานหนีไปไกลแล้ว ถ้าตั้งใจฟังจะได้ยินเธอฮัมเพลง ทำนองไม่ติดขัดเลย: "พวกเราชาวบ้านหนอ วันนี้สุขใจจัง สุขใจจริงหนอ..."
ข้างหลังมีเสียงหยางมู่ฉิงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว: "ซูจินเล่อ เธอกล้าเตะรถฉัน! เธออย่าคิดว่าจะรอด!"
เธอจะให้กู้จิ่งซิวแต่งกับซูจินเล่อก่อน แล้วค่อยเขี่ยเธอทิ้ง ทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงม่ายที่ไม่มีใครเอา!