ในความมืด ซ่งฉือซวี้ไม่ได้พูดอะไร
ซูอี้อันรออยู่ครู่หนึ่งก็ไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย: "ฉือซวี้?"
ซ่งฉือซวี้เสียงค่อนข้างแหบพร่า: "ผมว่าคุณเข้าใจผิดนะ คุณไม่ค่อยเข้าใจน้องสาวตัวเองเลย"
"อะไรนะ?" ซูอี้อันอาศัยแสงจันทร์มองไป แต่ก็มองไม่เห็นสีหน้าของซ่งฉือซวี้ชัดนัก รู้สึกเพียงว่าพี่น้องคนนี้ช่วงนี้ชักจะชอบทำอะไรแปลก ๆ เขาถามกลับ: "ผมจะไม่เข้าใจน้องสาวตัวเองได้ยังไง?"
น้องสาวที่เขาเฝ้ามองดูเติบโตมาตั้งแต่เด็ก เขาไม่เข้าใจ แล้วซ่งฉือซวี้จะเข้าใจอย่างนั้นหรือ?
แต่น้ำเสียงของซ่งฉือซวี้กลับเยือกเย็นและหนักแน่น: "คุณไม่เข้าใจเธอหรอก ผมออกไปก่อนนะ"
รอจนเขาจากไปแล้ว ซูอี้อันถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าที่ซ่งฉือซวี้เข้ามา ก็แค่มาคุยกับเขาเรื่องเล่อเล่อเท่านั้นเอง…
เขาขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่แล้วก็คลายออกอย่างรวดเร็ว ฉือซวี้เป็นผู้ชายที่ซื่อตรงมาก เขาเป็นเพื่อนที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา ดูท่าเขาจะถือว่าเล่อเล่อเป็นน้องสาวแท้ ๆ จริง ๆ ถึงได้เป็นห่วงเธอขนาดนี้
ราตรีชวนฝัน
ซ่งฉือซวีนั่งอยู่ข้างนอกเพียงลำพัง มีเพียงเสียงจักจั่นเรไรที่ส่งเสียงไม่หยุดหย่อน ห้องของซูจินเล่อมืดสนิท ไม่รู้เมื่อไหร่จู่ ๆ ก็มีแสงไฟสว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นเงาร่างบอบบางครึ่งหนึ่ง…
ใบหูของเขาร้อนผ่าว ร่างกายตอบสนองเร็วกว่าความคิด รีบหันหลังกลับทันที เงยหน้ามองฟ้า หางตายังเห็นแสงไฟสีส้มนวลดวงนั้น
คงจะลุกขึ้นดื่มน้ำนิดหน่อย ไฟก็ดับลงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ทั้งที่สายลมยามค่ำคืนเย็นสบาย แถมเขายังนั่งอยู่ตรงหัวมุมกำแพง แต่เพียงชั่วพริบตานั้นกลับทำให้เหงื่อท่วมหัว