แม้การขายเสื้อสองครั้งนี้จะโชคดีอย่างไม่น่าเชื่อ แต่จะหวังพึ่งโชคดีตลอดไปในธุรกิจได้อย่างไร แม้เธอจะซื้อผ้าใหม่มา แต่ถ้าไม่มีใครสั่งตัดล่วงหน้า ขนาดก็ต้องเป็นไซส์ฟรีไซซ์ เวลาวางขายก็เลือกกลุ่มลูกค้าได้ยากขึ้นอีก
หลินหยุนยิ้มพลางว่า “เก่งจะตาย เทียบกับเมื่อสองสามวันก่อนหาเงินได้ตั้งหลายสิบหยวน อากาศมันร้อน ช่วงนี้ก็พักอยู่บ้านเถอะ”
“ฉันยังจะทำต่อ” ซูจินเล่อชี้ไปทางผ้าใหม่ ฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง “แล้วก็จะขายอย่างอื่นด้วย”
ของขวัญแถมทำให้เธอได้ไอเดียใหม่ เสื้อผ้าราคาสูง ไม่ใช่ทุกครั้งจะโชคดีเหมือนคราวนี้ แต่ของกระจุกกระจิกอย่างริบบิ้นรัดผม พวงกุญแจ กระเป๋าผ้าใบเล็กนี่สิไม่เหมือนกัน
ราคาย่อมเยา แถมไม่ต้องกังวลเรื่องไซส์เหมือนเสื้อผ้า แค่ถูกใจก็ซื้อได้เลย ข้อเสียเดียวคือกำไรไม่สูงเท่าเสื้อผ้า
ของเล็กของน้อยพวกนี้ขายได้หลักเหมาเหวิน กระเป๋าผ้าเล็กขายได้หนึ่งเหวิน ต่อให้ขายได้วันละสิบกว่าชิ้นก็ได้เงินแค่ไม่กี่เหวินเท่านั้น แต่ข้อดีคือต้นทุนต่ำและทำง่าย ซูจินเล่อเลยคิดจะทำเพิ่มอีกหน่อย จะได้ขายของได้นานขึ้น
ค่ำแรกซูเวยหัวกลับมาจากที่ทำงาน พอเข้าบ้านก็หัวเราะหึๆ ว่า “หัวหน้าโรงงานมาหาฉันตอนบ่าย บอกว่าเรื่องตรวจสอบคุณภาพน่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด ลงให้หัวหน้าคนงานไปตรวจสอบบันทึกใหม่แล้ว อีกหน่อยจะมอบเงินรางวัลคืนให้กับฉัน”
เขาเป็นคนซื่อๆ เลยนึกว่าที่เกิดขึ้นเมื่อวานเป็นเรื่องเข้าใจผิดจริงๆ “เล่อเล่อ ฉันบอกแล้วว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเธอ หัวหน้าโรงงานไม่ใช่คนแบบนั้น”