การดิ้นรนของซูจินเล่อชะงักไปชั่วขณะ กู้จิ่งซิวหัวเราะเบา ๆ “รอให้มู่ฉิงจากไปแล้ว ข้าก็คงได้ตำแหน่งศาสตราจารย์แล้ว ตอนนั้นให้เจ้าเป็นภรรยาศาสตราจารย์โดยตรงไม่ดีหรือ?”
“คงเป็นภรรยาใบ้มากกว่า” ซูจินเล่อค่อย ๆ เอ่ยปาก น้ำเสียงประชดตัวเอง “ท่านชอบนาง เหตุใดไม่คบหากับนางโดยตรง มายุ่งกับข้าทำไม? กู้จิ่งซิว ข้าไม่ได้ติดค้างท่าน เราควรจากกันด้วยดี...”
ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ นางก็ไม่ได้ติดค้างเขา
“จากกันด้วยดี?” น้ำเสียงของกู้จิ่งซิวก็ทุ้มต่ำลงเช่นกัน บีบข้อมือนางบังคับให้นางเข้ามาใกล้ตน “ภรรยาของข้า ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ ก็คือเจ้า!”
ซูจินเล่อย้อนถาม “ท่าน รักข้าหรือ?”
กู้จิ่งซิวชะงักไป ก่อนจะได้สติอย่างรวดเร็ว “สำคัญหรือ? ข้าจะเลี้ยงดูเจ้า เจ้าเพียงต้องอยู่บ้านเชื่อฟังแต่โดยดี เล่อเล่อ เจ้าจะหาผู้ชายที่ดีกว่าข้าไม่ได้อีกแล้ว และก็ไม่มีผู้ชายคนไหนจะปกป้องเจ้าเหมือนข้า”
เขาให้นางใช้เงินก็จริง ไม่เหมือนผู้ชายบางคนที่เมาแล้วลงไม้ลงมือกับภรรยา ต่อหน้าคนนอกเขาเป็นอาจารย์สุภาพอ่อนโยน ใคร ๆ ต่างก็บอกว่านางโชคดีเกินไปแล้วที่ได้แต่งกับคนอย่างกู้จิ่งซิว ยังจะมีอะไรไม่พอใจอีก?
ทว่าเขาไม่เคยให้นางเข้าห้องหนังสือของเขา ไม่เคยเล่าเรื่องของตัวเองให้นางฟัง เวลาสองคนมีปากเสียงกัน เขาจะใช้ความเงียบงำใส่นาง ครั้งที่ยาวนานที่สุดคือเขาไม่พูดกับนางเลยตลอดทั้งเดือน
สุดท้ายนางเป็นฝ่ายพูดตะกุกตะกักไปขอโทษ เขาถึงยอมลดตัวลงมามองนางสักแวบหนึ่ง
เขาไม่ได้รักนาง เป็นเพียงมองนางเป็นสมบัติของเขาก็เท่านั้น