ซูจินเล่อเบิกตากว้าง พลันรู้สึกว่าเฉินชุนซินเป็นเด็กสาวที่หาได้ยากยิ่ง เรื่องเมื่อก่อนต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่
แต่ไม่คาดคิดว่าประโยคถัดไปของเฉินชุนซินกลับเป็น: "ฉันคุยกับพ่อแม่ที่บ้านชัดเจนแล้ว ถึงตอนนั้นค่าสินสอดกับบ้านก็ไม่ต้องให้นายออก แค่นายไปใช้ชีวิตอยู่บ้านฉันก็พอ ร้านขายของเบ็ดเตล็ดที่พ่อฉันเปิดอยู่ก็ยกให้นาย นายแค่เฝ้าร้านดูร้าน เราสองคนใช้ชีวิตด้วยกันดี ๆ..."
คำพูดนี้ตรงไปตรงมาเกินไป ถึงแม้เฉินชุนซินจะรวบรวมความกล้าอย่างเต็มที่ ก็ยังเขินจนหน้าตัวเองแดงระเรื่อ นางขยำชายเสื้อพลางมองไปทางซูอี้อัน
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวยิ่งขับให้ดูผอมบางสะอาดสะอ้าน พี่น้องบ้านสกุลซูหน้าตาดีทั้งคู่ ตอนไปดูตัวคราวนั้นนางก็ปักใจชอบซูอี้อันตั้งแต่แรกเห็น กลับไปจึงรบเร้าพ่อแม่ให้รีบตกลงงานแต่งหมาย
คิดไม่ถึงว่าฝั่งนี้ซูอี้อันจะเกิดเรื่องขึ้นมา พอช่วยชีวิตกลับมาก็กลายเป็นคนขาเป๋ คราวนี้พ่อแม่นางจะยังยอมได้อย่างไร?
นางจึงคิดวิธีการนี้ขึ้นมา ที่บ้านนางมีลูกสาวสามคน แต่ฐานะก็ค่อนข้างธรรมดา หากอยากหาลูกเขยเข้าบ้านก็ต้องหาคนที่ฐานะแย่มากจริง ๆ มาเปรียบเทียบกันแบบนี้ เรื่องที่ซูอี้อันขาเป๋กลับไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป
วันนี้นางยังแอบมาหาเขาโดยไม่ให้พ่อแม่รู้ นางจะกล้าหาญสักครั้งเพื่อความสุขของตัวเอง ขอเพียงซูอี้อันตอบตกลง กลับไปนางก็จะโน้มน้าวพ่อแม่ได้!