ซ่งฉือซวี้ไปหาพี่ชาย ทั้งสองคนดูเหมือนมีความลับอะไรกัน ยังไงก็ตามพูดอะไรไปซูจินเล่อไม่รู้
เธอหยิบกระโปรงสีชมพูกับสีเหลืองสองตัวที่เป็นแบบเดียวกันแต่อยู่กันคนละสีออกมา แล้วรีดอย่างประณีตบนโต๊ะ คิดไปมาสุดท้ายก็หยิบเศษผ้าที่เหลือมาทำเครื่องประดับเล็ก ๆ น้อย ๆ เพิ่ม แม้วันนั้นจะมอบของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เด็กสาวสองคนนั้นไปแล้ว แต่เธอก็รู้สึกเกรงใจมากที่ทำกระโปรงตัวเดียวแล้วได้เงินจากคนอื่นตั้งมากขนาดนี้
คิดไปถึงว่าสีชมพูกับสีเหลืองสดเกินไป ถ้าทำเป็นริบบิ้นผูกผมน่าจะไม่ค่อยเหมาะ เธอคิดอยู่สักพักแล้วเริ่มลงมือทำ ครึ่งชั่วโมงต่อมา ตรงหน้าก็ปรากฏลูกแกะน้อยน่ารักสองตัว ดวงตาใช้ด้ายสีดำปักเป็นจุดสองจุด รูปทรงเรียบง่ายแต่ดูสมจริง
ข้างในยัดด้วยใยฝ้ายนิดหน่อย กำไว้ในมือก็นุ่มนิ่มสบายมือมาก ขนาดประมาณครึ่งฝ่ามือ สุดท้ายใช้ลวดเหล็กดัดโค้งแล้วใช้เศษผ้าพันจนกลายเป็นของประดับที่แขวนกับซิปกระเป๋าผ้าหรือพวงกุญแจได้
ของเล็ก ๆ แบบนี้ใช้ผ้าน้อยมาก เธอทำรวดเดียวห้าตัว ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ ก็เลยเก็บลูกแกะนุ่มนิ่มสีชมพูตัวหนึ่งไว้แขวนกระเป๋าผ้าตัวเอง
มัวแต่ยุ่งนี่ก็ถึงเที่ยงวันแล้ว เธอโผล่หัวออกมาจากห้อง ก็ได้ยินเสียงขำ ๆ ของพี่ชาย “อยู่บ้านตัวเอง จะกลัวอะไร”
ซูจินเล่อหน้าแดงเรื่อ มองเห็นแค่เขานั่งอาบแดดอยู่คนเดียว ถึงได้โล่งอก “เขาไปแล้วเหรอ”
“ที่กองยังมีเรื่องอื่นอีก” ซูอี้อันนั่งอาบแดดอยู่ข้างนอก ช่วงนี้รักษาตัวอยู่ทำให้ผิวที่เคยดำเพราะตากแดดในกองทัพกลับมาขาวขึ้น ใต้แสงแดดส่องดูราวกับโปร่งแสง