คืนนั้นซูจินเล่อไม่ได้เข้านอนดึกเกินไป เธอตัดเย็บเสื้อผ้าสองตัวแล้วก็ไปนอน แผลที่น่องขาตกสะเก็ดแล้ว ก่อนนอนเธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่กล้าแตะน้ำ
พรุ่งนี้จะต้องพาพี่ชายไปโรงพยาบาล
ทว่าในห้องของซูอี้อันเวลานี้ สีหน้าซ่งฉือซวี้เคร่งขรึมขึ้น “หาตำแหน่งของพี่สาวเสี่ยวหงเจอแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะให้หู่จื่อกับเสี่ยวอู่ตามเจ้าไป ส่วนข้าจะไปจับคนด้วยตัวเอง”
ซูอี้อันตบบ่าเขาเบา ๆ “ระวังตัวในทุกเรื่อง”
ซูเวยหัวขอลาหยุดงานหนึ่งวันเพราะลูกชายต้องไปโรงพยาบาล หลินหยุนก็อยากตามไปด้วย แต่ที่บ้านยังมีงานต้องทำ ถ้าไม่หาเงิน ค่ารักษาพยาบาลที่เหลือจะเอามาจากไหนเล่า นางจึงอยู่ต่อ มองดูสามีใช้รถสามล้อที่ยืมมาพาลูกชายออกไป แล้วกำชับไม่หยุดปากว่า “บนทางขับช้า ๆ นะ ต้องช้า ๆ”
ซูจินเล่อโบกมือให้นาง ใบหน้ายิ้มแย้ม “แม่เจ้าคะ พอกลับมา พี่ชายก็จะเดินได้แล้ว!”
“ดี เดินได้แล้ว!” แม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะต่อให้ผ่าตัดสำเร็จก็ยังต้องพักฟื้นอีกสักพัก ทว่าหลินหยุนก็ยังคงพยักหน้าครืน ๆ
เวลานี้ตรงกับชั่วโมงไปทำงาน มีคนในหมู่บ้านพนักงานไม่น้อยก็เพิ่งออกจากบ้านเช่นกัน เห็นซูเวยหัวพาซูอี้อันออกไปก็ถามด้วยความสงสัย “เฒ่าซู นี่จะไปไหนน่ะ”
ซูเวยหัวยิ้ม “พาอี้อ้านไปโรงพยาบาลดูขา”
ไม่ใช่ว่าขารักษาไม่ได้แล้วหรือ
เพื่อนบ้านไม่กี่คนสบตากันแวบหนึ่ง พูดแต่คำดี ๆ ว่า “งั้นก็รีบไปเถอะ ทุกวันนี้หมอในโรงพยาบาลใหญ่เก่ง ๆ ทั้งนั้น ต้องรักษาหายแน่”
มีบางคนลองหยั่งเชิงถามดู “ค่ารักษาคงไม่ใช่น้อย ๆ สินะ เฒ่าซู เพื่อนบ้านกันทั้งนั้น ถ้าลำบากก็บอกได้นะ”