เช้าวันนั้นขายที่คาดผมไปสามเส้นกับพวงกุญแจเล็กอีกสองอัน มีคนถามถึงกระโปรงสองตัว แต่พอได้ยินราคาแล้วเห็นแบบดีไซน์ ก็ลังเลส่ายหัวกันใหญ่ โดยเฉพาะช่วงเวลานี้คนที่มาเดินซื้อของล้วนเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้วอายุสามสิบขึ้นไปทั้งนั้น
มีพี่สาวคนหนึ่งถึงกับเบะปาก “คุณพระช่วย กระโปรงสีฉูดฉาดแบบนี้ใส่ไปที่บ้าน ผู้ชายที่บ้านฉันคงตีฉันตายแน่! ฉันไม่ใส่อะไรแบบนี้หรอก!”
ซูจินเล่อหน้าแดงก่ำ อธิบายตะกุกตะกัก “ไม่... ไม่ได้ฉูดฉาดนะคะ”
มันเป็นชุดเซตลายตารางสีน้ำเงินขาว แค่ดีไซน์ดูโดดเด่นกว่าแบบกระโปรงพื้นๆ ทั่วไปหน่อยเท่านั้นเอง ตรงไหนถึงกับเรียกว่าฉูดฉาด?
ยายขายไข่ที่อยู่ข้างๆ กลอกตาขึ้นฟ้าอย่างแรง “น้องสาว ไม่ต้องไปกังวลกับของแบบนี้หรอก เอวแค่นี้เธอก็คงสวมไม่ลงอยู่ดีล่ะ!”
พี่สาวคนนั้น “…”
เดิมทีเธอคิดจะเถียง แต่พอเห็นความคล่องแคล่วของยายขายไข่ จากประสบการณ์ทะเลาะกับคนมานานหลายปี เธอก็ตัดสินได้ทันทีว่าป้าแกเป็นเซียนด้านการทะเลาะแน่ ตัวเองคงเถียงแกไม่ชนะแน่ๆ
เลยได้แต่เม้มปากแน่น แล้วหันหลังเดินจากไป
ซูจินเล่อท้อแท้มาก เธอก้มหน้าลง “คง... คงขายไม่ออกแล้วล่ะ”
เธอชอบออกแบบเสื้อผ้ามากเกินไป และก็มั่นใจในตัวเองมากเกินไปด้วย ไม่น่าทำแบบดีไซน์โดดเด่นแบบนี้เลย ควรทำแบบเดิมที่เคยทำ ถ้าทำแบบนั้นอย่างน้อยก็ถูกหน่อยแล้วขายได้ ผ้าพวกนี้ราคาตั้งสิบหยวน เสียดายมาก