กู้จิ่งซิวขมวดคิ้ว: "คุณไม่ได้ถูกไล่ออกจากร้านอาหารเล็ก ๆ แล้วเหรอ? คุณป้าหยุน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาไว้หน้านะ เล่อเล่อเป็นแค่เด็กสาวยังต้องออกไปตั้งแผงขายของข้างนอก คุณทนเห็นเธอลำบากแบบนั้นได้เหรอ? ถึงงานทำความสะอาดห้องน้ำจะสกปรกไปหน่อย แต่ก็ยังมีคนแย่งกันทำ ถ้าไม่ใช่เพราะผมขอให้มู่ฉิงช่วย งานนี้ก็ไม่ตกมาถึงคุณหรอก"
ในใจของหลินหยุนเริ่มมีโทสะแล้ว ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อคำพูดของเขา หมายความว่ายังไงที่บอกว่าออกไปตั้งแผงขายของ ลูกเล่อเล่อของเขารู้ไหมว่าวันหนึ่งขายของได้เงินเท่าไหร่?
ในบ้านมีเสียงของซูเวยหัวดังขึ้น: "อาหยุน มื้อเที่ยงไม่ต้องผัดกับข้าวแล้ว กินหมั่นโถวเปล่า ๆ ง่าย ๆ ก็พอ"
เวลาก็น้อย งานก็เร่ง พวกเขายังมีพวงกุญแจที่ต้องทำอีกกว่าสิบอัน! แถมที่บ้านยังมีน้ำพริกหมูที่เล่อเล่อเพิ่งซื้อกลับมาเมื่อวาน จิ้มกับหมั่นโถวนุ่ม ๆ อร่อยจนหยุดไม่ได้!
หลินหยุนหันกลับไปรับคำ แล้วหันหน้ามามองคนทั้งสองที่ยืนอยู่หน้าประตู
ยังไม่ทันพูด หยางมู่ฉิงก็เอามือปิดปากหัวเราะขึ้นมาก่อน: "แม้แต่กับข้าวผัดยังไม่มีปัญญากิน ยังจะถือดีอีก! เมื่อกี้จิ่งซิว เราตักอาหารเหลือติดไม้ติดมือกลับมาไอ้นั่นน่ะ เอาให้ภรรยาติดอ่างของนายกินดีมั้ย?"
คำพูดนี้ช่างเหยียดหยามกันเกินไปแล้ว!
หลินหยุนใจดี แต่สีหน้าก็เริ่มดำคล้ำ: "ไม่ต้อง พวกคุณกลับไปเถอะ!"
กู้จิ่งซิวหมดหนทางยกมือบีบดั้งจมูกตัวเอง: "คุณป้าหยุน มู่ฉิงก็เป็นคนแบบนี้แหละ แค่ล้อเล่นนิดหน่อย คุณอย่าไปใส่ใจเลย ฐานะทางบ้านเธอคุณก็รู้ ถูกตามใจจนเอาแต่ใจหน่อยก็สมควรแล้ว"